Blog Image

SY "COSI" op reis

6 juli 2014 – Patrick en Annemie

SY COSI Posted on 06 jul, 2014 13:09:08

Na enkele
dagen aan de Costa Brava verlaten we deze streek om terug te keren naar de
Balearen. Na enkele uren varen, vijftig mijl ten noorden van Barcelona om vijf
uur in de namiddag, draaien we onze Cosi 60 graden zuidwaarts, richting noord
Mallorca pal naar de baai van Alcudia. Het is een rustige nacht, we varen net
aan de wind en vorderen snel. Vanwege het weekend is er weinig of geen scheepvaart
wat de nachtwacht een beetje saai maakt.

Ik tracht
wat te lezen maar dat lukt niet door het schudden van de Cosi met zijn snelheid
in de golven. De Cosi ligt 20 graden naar bakboord en dan valt er niet veel te
doen. Buiten is het pikke donker, ook Janneke Maan is in vakantie. Om vijf uur
ontwaakt de aarde en tot zeven uur is de zee op zijn mooist. De zon rijst beetje
bij beetje omhoog uit de zee. De Cosi stoeit met de golven en laat zijn dek
door de eerste warmtegolven opdrogen. Waar blijven de dolfijnen?

175 mijl op
het log, we droppen het anker om elf uur in de voormiddag in de baai van
Alcudia. Het is rustig zonnig weer, enkele uurtjes slaap zal deugddoen en de
donkere nacht doen vergeten.

Laat in de
middag slenteren we rond in de haven. Het is druk van toeristen. Een
telepatisch gevoel overmeesterd ons en laat voelen dat mijn broer niet ver weg is. Curieus neem ik mijn
telefoon en bel hem om te horen waar hij tussentijds is. In Soller hadden we hem immers mislopen. Wat we voelden blijkt
waar te zijn, hij en Annemie zijn met hun schip ook in Alcudia maar staan voor
antifoulingwerken aan wal. Ongeduldig lopen we richting de werf Alcudiamar en na een
kwartiertje wandelen zien we zijn schip. Telepatie!!! ’t Is toch ongelooflijk??

Het was
lange tijd geleden dat we elkaar zagen. We hebben heel wat bij te praten en
spreken de volgende dag af. Het wordt een gezellige avond. Na het avondmaal en
wat pintjes wandelen we nog wat rond in de haven waar de opening van het
vaarseizoen word gevierd. Heel wat kinderen genieten van de kermis, de ouders
nuttigen een drankje op de terrasjes. Aan de verschillende talen hoor je dat
het toeristisch seizoen op volle gang is gekomen.

29 juni is
het de dag van Sant Pere, de feestdag van de vissers. In de straten naar de
vissershaven worden bladeren en takken op de staat gestrooid. Een processie van
enkele honderden mensen lopen blootvoets door de straat, sommige met een lange
houten roeispanen is de handen. Een zestal personen dragen op hun schouders het
standbeeld van Sint Pieter gevolgd door enkele priensters. De kolomme wordt
afgesloten door de fanfare. Het standbeeld wordt op één van de vissersboten
gezet. Daarna varen alle visserboten, versierd met vlaggen, naar zee waar ze
een kristelijke zegen ontvangen. Op staat zijn er allerlei festiviteiten, meer
nog dan enkele dagen geleden. Op het strand is een live concert, er wordt
gedanst en gevierd. De viering van Sant Pere wordt afgesloten met een
gigantisch vuurwerk. ’t Was de moeite.

Ons
verblijf in Alcudia duurt langer dan verwacht. Bij CCD Lettering in Brugge
bestel ik nog enkele naamstikkers voor de Cosi en Cosi junior. De batterij van
mijn laptop is aan vernieuwing toe en hier zoek ik ook nog een oplossing voor.

Ondertussen
komen de eigenaars van de Blue Moon, zelfde type als de Cosi, onverwachts bij
ons op bezoek. Wij haden hun al enkele dagen hier in de baai opgemerkt. Peter
en Ulrike hebben verleden jaar hun dokterspraktijk stopgezet en zijn sindsdien
met hun Blue Moon onderweg. Hun website met heel interssante blog (Duitstalig)
is www.kielwasser.org. Gezellige mensen
met dezelfde interesses, dit brengt lange gesprekken op gang. Onderwerpen over
onze schepen, vroegere trips, nieuwe reisplanning en niet vergeten de Worldcup
klinken door door lucht. Enfin, voor België is het ondertussen afgelopen maar
zij hebben voor een niet voetbalkenner als ik enorm hun best gedaan.

Zo gaat het
leven hier verder. Na de middag een partijtje zwemmen, afdrogen doen de zon en
de wind, ons terras heeft uitzicht over de naburige overvolle stranden, op één
van de stranen raast een kleine tornado voorbij, mensen vluchten voor het
opvliegende zand en accessoires. Af en toe komen atributen van het strand bij
ons voorbij gedreven. Twee luchtmatrassen, twee strandballen en een emmer zijn
buitgemaakt. Wat nu voorbij drijft is voor volgende geïntresseerden.

Annemie zit
buiten, mijn broer schrijft zijn nieuwsbrief, Peter en Ulrike liggen op hun
dek. De generator geeft stroom aan batterijlader, de watermaker zorgt voor vers
water.

In de zon
is het 36,6 graden, onder onze bimini lekker fris van het zeebriesje. In de
verte razen jetskies voorbij, rondom ons enkele surfers en catemaran zeilers.
What a happy day.



22 juni 2014 – Alcudia naar Costa Brava

SY COSI Posted on 22 jun, 2014 11:23:43

Het
berglandschap rond Alcudia en Pollenca wordt erg klein. Inmiddels zijn we 25 mijl zeewaarts, snelheid 9 knopen. We zijn vroeger dan oorspronkelijk uitgevaren. Het weerbericht is t.o.v. gisteren lichtelijk veranderd. De wind staat nu gunstig en we passen ons qua
tijd aan.

Het weer is
rustig, 15 knopen wind uit oost duwt ons aangenaam naar het noorden. Denis en
Sandra, we komen er aan.

Tegen een
uur of zes gebruiken we het avondmaal, Corine tovert lekkere worteltjes en
erwtjes met een stukje goudgebakken kip te voorschijn.

Met éen oog
kijken we naar de radar en plotter, met het ander oog naar twee Fifa voetbalmatchen en
ook Mr. en Ms. Smith met Angelina Joli en Brad ontkomen niet.

Corine ziet
tijdens haar nachtwacht dolfijnen die de Cosi lange tijd volgen. De halve
maan laat niet veel licht achter maar de sterren glinsteren met duizenden aan
de zwarte hemel.

Tijdens
mijn nachtwacht tracht ik met de Ipad en het programma Sky Guide duidelijkheid
in de oneindige sterrenhemel te brengen. Meer dan een tijdverdrijf wordt het niet, zelfs met de Ipad in de hand
is sterrenkunde een “kunde”, niet zo simpel als het lijkt. Een enkele dierenriem denk ik te herkennen of was het fantasie.

Zelfs 60 mijl uit
de kust blijft het hier vrij druk bevaren. Het AIS systeem is niet op alle
schepen aanwezig en zeker niet op de visserijvloot. Gelukkig hebben we de
radarbeelden nog die duidelijkheid brengen in de donkere nacht. Het is nu vier
uur in de morgen en we hebben op een halve dag 80 mijl gezeild. De wind is afgezwakt en we halen amper 6 knoop. Nog een
tweetal uur en de zon komt op. We varen op de grens van de dieptekloof “San Feliu Valley”,
onder de Cosi is het 2200 meter. Zes mijl noordwaarts is het nog 800 meter,
1400 meter verschil. De lange golven veranderen in korte golven. De zee wordt
onrustiger. We voelen duidelijk de drukgolven van het opstuwende water.

Buiten is
het nog erg donker. Met de verrijkijker tracht ik meer te zien dan met de radar maar als ik
door de lenzen kijk blijft ook alles zwart, net zoals met het blote oog. Alleen op 40
mijl hiervandaan zien we de rozige schijn van de grote stad Barcelona.

Corine
slaapt. De diepte wordt met de minuut honderden meters minder. De radar toont
lichtelijk lange slierten weerkaatsing van de omhoog gedrukte golven. De Cosi wordt onrustiger,
de gezellige rustige lange golven maken plaats voor korte stomperige
bewegingen. Af en toe ga ik even buiten kijken. Het is nog pikdonker en ik weet dat ik toch niets ga zien maar even kijken geeft toch een veiliger gevoel. Buiten worden we begeleidt door enkele
dolfijnen die ik met de schijnwerper belicht. Elegant volgen ze
de flank van de Cosi, wat is dat toch wondermooi. Zou er eentje bij zijn die we enkele dagen geleden van het strand hebben gehaald en nu dank u wel komt zeggen?
Binnen een uurtje komt de zon
op, hopelijk zijn ze er dan nog.

Stilaan
maar zeker wordt het licht, de zon stuurt haar eerste verkenners uit en vult
het diepe zwarte gat met zonnestralen. De wind wakkert aan, stijle golven
zettten op. We varen 20 mijl uit de kust recht naar de Fenora Canyon. Ik zet
toch maar meer stuur naar de kust, vermoedelijk zijn de golven daar aangenamer.

07:20 uur, 115
mijl afgelegd, Rosas is nog 35 mijl, Canet nog 65 mijl. De golven zijn hier
kleiner. Het zonnetje straalt en we beginnen de eerste warmte te voelen. Het
Franse weerbericht ontvangen we per marifoon en kan niet beter zijn. In Canet
bij Denis en Sandra wordt het straks 31 graden. Zonnemelk klaarzetten.

Na het
bezoek aan enkele baaitjes aan de Costa Brava laten we het anker zakken in Porto
de la Selva. Er staan 172 mijl op het triplog. Sinds ons vertrek in maart 2013
hebben we 3.938 mijl afgelegd. Het totale log van onze Cosi staat op 13.174 mijl.



18 juni 2014 – dolfijnen Alcudia

SY COSI Posted on 18 jun, 2014 11:08:44

Twaalf
aangespoelde dolfijnen in de baai van Alcudia haalden maandag alle Mallorcaanse
krantenkoppen. Desoriëntatie wordt aangenomen, waarom??? Niemand kent het juiste
antwoord.

Zaterdagmorgen omstreeks 9 uur vaar ik, zoals gewoonlijk voor wat kleine boodschappen in de lokale winkels, naar de kleine baai van Alcudia. Gewoonlijk is het strand verlaten en heb ik
alle ruimte om de Cosi junior op het droge te trekken. Dit keer was het
anders, een deel van het strand was afgespannen door rood-witte linten van Guardia Civil. De massa mensen achter de linten verklapten dat er iets gaande
was. Verschillende dolfijnen lagen in ondiep water aan het strand, rond hun een
zestal personen van het Dolphinarium van Mallorca en van Sea Shepherd. Van de
lokale politie kreeg ik toelating om dichterbij te komen en informeerde zo
nieuwsgierig naar hun toestand. Deze bleek niet zo denderend te zijn. Twaalf
dolfijnen, hoe moesten ze dit oplossen, te weinig mensen en vervoer was hun
probleem. De dokter van het dolfinarium vroeg of ik niet onder hun
professionele leiding kon helpen om te trachten de beestjes met mijn rubberboot
naar open zee te brengen in de hoop zij daar zouden blijven. Hun kans op
overleven was niet al te groot als er niet snel aktie kwam. Natuurlijk stond ik
hier 100% voor open.

Twee andere
rubberboten van de bescherming van de “Waters om de Balearen” waren reeds aanwezig.

De
professionele begeleiding was zeer leerrijk. Men kiest de meest risicovolle
dolfijn uit en deze wordt heel voorzichtig omsingeld door de mensen van het
dolfinarium. Deze weten perfect hoe ze een dolfijn moeten aanpakken om heel
kalm te krijgen. Dan wordt het
beestje in een transportdeken gewikkeld. Er wordt bloed afgenomen en
antibioteica ingespoten. Daarna gaat het pakketje aan de zijkant van de
rubberboot en wordt de hartslag gemeten. Een dolfijn is heel gevoelig voor stress
wat snel kan overgaan tot hartinfarct. Bij vervoer naar open zee word de
hartslag permanent opgenomen. Het vervoer gaat heel langzaam. Komt de hartslag
te hoog is het halthouden. Zo gaat het steeds verder tot in open zee. We
proberen de dieren op dezelfde locatie los te laten. Soms moeten we even helpen
omdat de dolfijn terug richting baai wil zwemmen. Begeleiders springen dan in
zee en dwingen hem de juiste richting te houden. De dieren zijn echt moe en
stresvol.

Om drie uur
in de namiddag word de laatste ongelukkige dolfijn naar zee gebracht. Negen
hebben het gehaald, drie zijn langszij de boten bij vervoer overleden. Het is
droevig dit mee te maken en de eerste nachten zie je dit meermaals de dode
dolfijn voor de ogen. Allen hopen we dat de negen geredde dolfijnen hun leven
gelukkig en gezond kunnen verder zetten. We zijn nu vier dagen verder, het lijkt OK.

Denis en Sandra; als het weer niet veranderd vertrekken we zaterdagmorgen heel vroeg naar Canet. Een afstand van 140 mijl waar we voor zonsondergang hopen aan te komen.



12/6/2014 Alcudia

SY COSI Posted on 13 jun, 2014 12:27:27

Zachtjes bedekt de ochtendmist onze Cosi en de omgeving. We
zien bijna de kust niet meer. Het zonnetje gebruikt al haar krachten om de witte
ondoorzichtbare indringer te verdrijven. De banana- en parasailboot zoeken
ieder hun gebruikelijk plaatsje aan het strand. Er komt een beetje wind
opzetten die de mist naar de bergen duwt. Op tien minuten tijd krijgen we ons
dagelijks uitzicht over de haven van Alcudia en de stranden met volgeboekte hotels
terug. Vroege toeristen lopen over het strand, sommigen zwemmen hun lijntje in
de spiegelgladde zee.

De haven van Alcudia lijkt klein Palma te zijn. Enkele
superjachten glunderen naar de nieuwsgierige toeristen die zulk een jacht van
kortbij willen bekijken. De boys aan boord hebben een fulltime job om het
speelgoed van de eigenaar onder de zon van de Mare Nostrum te laten blinken.
Ook het tarief voor deze haven is afgesteld op de categorie rijken die deze
jachten kan aankopen. Ook het motorjacht Smooth Operator van M.Shumacher, de Smooth Operator, heeft hier zijn ligplaats gevonden, laat ons hopen dat hij er snel terug kan van genieten. Gelukkig kunnen wij op eigen kracht aan onze behoeften van water
en elektriciteit voldoen, dagelijks draait Cosi’s generator en watermaker een uurtje om
de watertanks en batterijen op peil te houden.

Rond de haven draait alles op toerisme, van tappabars tot
restaurants, souveniershops tot speelgoedwinkels met strandbenodigdheden.
Terras na terras is vrij goed gevuld met alle talen sprekende toeristen. Enkele
Irish- en English pubs laten vermoeden dat het merendeel van de toeristen uit
hun land komen.

Wij liggen al een weekje verwaaid, ver weg van deze drukte
in de voor bijna alle winden beschutte baai. Buiten het soms brullende lawaai
van de trekpaarden van de bananaboot is het hier heel rustig.
We hebben kennis
gemaakt met opvarenden van omliggende boten. Yves, zijn vrouw Patricia en hun hond Louping zijn nu twee
jaar onderweg op de Middellandse Zee maar hebben daarvoor enkele jaren op een
zeilboot in Senegal gezworven. Dazzle en Marc ondernemen met hun Hitrapia, een Warrior 35 voeter, een
wereldreis. Tegen december zijn zij in de Canarische eilanden klaar
voor de eerste grote oversteek naar het Cairibisch gebied. Het is altijd gezellig
en leerrijk om naar hun verhalen te luisteren.

Gisteren hebben we het spektakel van de week beleefd. ’s
Nachts was er op één van de bergtoppen heel kort in onze omgeving brand
uitgebroken. Eerst werd ik vroeg gewekt door de helikopters die trachten de
bluswerken uit te voeren. Waarschijnlijk is door de opkomende wind de brand
uitgebreid en werden er blusvliegtuigen ingezet. De blusvliegtuigen scheerden
op een tiental meter over en naast ons door om zeewater te tanken om te
blussen, en dit gans de voormiddag.

Soms zag je het vliegtuig nog even een
vleugel opheffen om zeker te zijn geen mast te raken. Normaal zie je dat in de
film, hier was het puur spektakel, om kippenvel te krijgen.

Corine kreeg het idee naar de piloten te wuiven waar ook
respons opkwam en ze nog een beetje korter naar de Cosi kwamen vliegen.

De haven beschikt over een kraantje met een hefvermogen van 150 ton. Bij navraag bleek de prijs om de Cosi te liften best mee te vallen. Ook was het niet nodig de paal van de satelliet tv en
windgenerator te verwijderen wat in het verleden steeds nodig was. Ook de gewenste antifouling is verkrijgbaar aan superprijs. Op dit interessant aanbod ben ik ingegaan. Tegen de middag was er ruimte om de Cosi te liften. Ruimte zat om tussen de kraanpoten in te varen. De hefbanden gaan onder de romp en veilig wordt de
Cosi uit het water de hoogte ingebracht. De reuzenkraan lacht met de 16 ton en zet moeiteloos ons
huisje op het droge.

Aangroei was er nauwelijks, wat bruine dode algen en
schelpdiervrij. Het Harsonic Ultrasone systeem werkt perfect. Een half uurtje
later vliegen de algrestjes in het rond en is de Cosi klaar voor een nieuw
kleedje. Het is verven geblazen, morgen omstreeks 18.00 uur gaat hij weer te
water en we willen 3 lagen plaatsen. Drie maal 108 vierkante meter is geen
pretje, zeker niet in 35 graden, maar we halen het. Er is nog wat tijd over om
de romp op moeilijk bereikbare plekken te simoniseren en klaar is de Cosi. Om
19.00 uur liggen we terug voor anker in de baai. Alle vensters open en
uitrusten onder de bimini, een duikje in het water en terug heerlijk slapen.

Was dit een droom of werkelijkheid?
Rug en armen verraden het, binnen enkele dagen voelen we er niets meer van.

Vanaf nu kijken we uit naar de wind, wind die ons naar de
richting van Zuid Frankrijk en onze vrienden Denis en Sandra zou moeten brengen.
We hopen rond 21 juni in Canet te zijn, het is slechts 140 mijl hier vandaan maar komt de wind uit de verkeerde richting.



3/6/2014 naar Alcudia

SY COSI Posted on 04 jun, 2014 08:34:59

Dagelijks veranderd het uitzicht in de baai. Jachten komen
en jachten gaan. We maken kennis met eigenaars van verschillende origine. Anne
en Keith komen uit Groot Brittanië, Keith is van origine een Schot en Anne een
Belg. Ze wonen 40 jaar omgeving Londen. Keith heeft enkele boeken geschreven.
Eén jaar zijn ze onderweg met hun Amel 2000 Super Marmaru en het bevalt hun
best. Twee mensen om nooit te vergeten.

Nico en Cordi komen uit Luxemburg. Hij had en private
luchtvaartmaatschappij. Zij varen met een catemaran Lagoon regelmatig naar de
Balearen. Toffe mensen waar je heerlijk mee kunt praten en een enorme kennis
hebben. De laatste week hebben we gezamenlijk veel tijd doorgebracht, deze
morgen zijn ze terug naar hun haven in Zuid Frankrijk vertrokken. Binnen korte
tijd zien wij elkaar weer.

Dagelijks wandelen we omgeving haven, soms nemen we de bus
naar de gemeente Soller. Soller is een prachtig stadje dat we sinds enkele
jaren uit vorige bezoeken kennen. Het is enkele kilometers van hier uit de kust
gelegen en is één van de mooiste plaatsen van Mallorca. Een treintje brengt je
uit de haven tot het stadscentrum. In de omgeving kun je bergwandelingen maken.
In het centrum kun je de sfeer opsnuiven rond de Placa Constitucid gelegen aan
de kerk van Sant Bartomeu opgetrokken in barokstijl uit de 17de
eeuw. Ook de botanische tuin, enkele musea en notabele huizen uit de vorige
eeuwen zijn de moeite waard om te bezoeken maar lokken natuurlijk ook dagelijks
een massa toeristen.

Enkele dagen houden we het weerbericht nauwlettend in ’t oog
om verder noordwaarts te varen. Meer dan een week komt de wind uit het noorden
en bij de eerste gelegenheid van windverandering nemen we deze kans.

Ook Nico en Cordi hebben van deze zuiderse wind gebruik
gemaakt om naar hun haven in Zuid Frankrijk terug te varen. Ook wij zijn nu
onderweg naar Noord Mallorca. Een beetje te laat merken we ene bericht van mijn
broer dat hij onze richting uitkomt. Misschien zien we hem aan de oostkant waar
de mooie baaitjes zijn.

We hebben een mooie zeildag achter de rug en liggen nu in
open zee voor anker in de directe omgeving van Alcudia. De 45 mijl hebben we op
een rustig tempo afgelegd. In de baai van Polencia en Alcudia oefent een
watervliegtuig zijn vaardigheden. Het scheert over het wateroppervlak om zijn
voorraad water te vullen, opgestegen laat het al het water in één teug vallen
om daarna terug te scheppen. Het scheert op een honderd meter naast ons met
veel lawaai maar spectaculair om het gebeuren te volgen.

De hele noordkant van het eiland is enkele dagen vrij van
swell en we kunnen rustig in open water overnachten.

Het was een heerlijke nacht, rustig voor anker. Met het
ochtendgloren ontwaken is heerlijk. Het zonnetje is van de partij en
warmt de Cosi beetje bij beetje op.

Lekkere koffie gezet en dan de ozonrijke buitenlucht gaan
opsnuiven. Het houten dek is nog een beetje vochtig en voelt fris aan mijn
blote voeten. Voor en naast ons liggen enkele zeilboten voor anker. Onze buren
slapen nog, op het land kraait een haan om zijn kippen wekken. Zacht hoor ik de kleine golfjes kletsjes geven tegen de achtersteven van de Cosi. In de dauw en de ochtendzon droom ik nog een beetje verder.Aan de overkant van de baai toont de ochtendzon de skyline van Sant Pere_Mallorca.

Straks gaat de Cosi junior het water in en verkennen we Alcudia.



26/5/2014 – Puerto de Soller

SY COSI Posted on 26 mei, 2014 09:45:28

De tocht
uit de baai van Fornelis naar het eiland Mallorca was prachtig. De weergoden waren ons vandaag gunstig gezind. Met een ruime wind van 4 beaufort op 90 graden in de zeilen voeren we rustig met een gemiddelde snelheid van 9 knopen de 85 mijl tussen Fornelis naar Puerto de Soller. De autopilot nam het roer over zodat wij konden
genieten van uitzichten langs de kust van Menorca en Mallorca.

De tonijn
die onderweg aan onze vislijn kwam knabbelen zal wel even geschrokken zijn. Het
was een gevecht van een half uur vooralleer het beestje van ruim 12 kg aan de
oppervlakte was. Het zwemplatform werd weeral één slachtveld maar het avondmaal een feestmaal.

In de late namiddag laat de Cosi haar anker vallen midden in de nog vrij lege baai van het
dorpje Puerto de Soller. In augustus verleden jaar hebben we hier, samen met
Marc en Dace, mijn verjaardag gevierd. Soller is de enigste jachthaven aan de
westkant van het eiland Mallorca, heeft een vrij goed beschermde ankerplaats en
is een gekende toeristische locatie. Rondom de haven zijn hotels en
pensions, restaurants en horeca
zijn weelderig aanwezig. Enkele kleine supermarkten voorzien de bevolking van
verse groenten, fruit en dagelijke benodigdheden. Kortom, alles is hier bij de
hand.

De
massa gekuiste tonijn krijgen we niet
in onze vriezer. Met enkele porties tonijn bezoeken we een Engelsman en een Duitser die naast ons in de baai afgemeerd liggen. Per toeval of
niet had de Engelsman een barbecueavond en kwam de tonijn goed van pas. Zij dankten ons voor de mooie portie
gekuiste en ingepakte verse tonijn.

Tot nu toe bleven we gespaard van gebreken aan boord. Sinds
enkele dagen hadden we een probleem met onze watermaker. Er was een barstje
ontstaan in een blok waar verschillende drukkanalen samenkomen. Na een onderhoud met Rob van de
firma Robwink uit Leliestad, de invoerder voor de Benelux, lijkt dit een fabrieksfout te zijn. Onmiddellijk
neemt Rob actie en zoekt de snelste oplossing om ons het onderdeel te bezorgen.
Wat een ongelooflijke super service. Wij op onze beurt zoeken een bestemming om het onderdeel toe
te laten zenden. De Cosi heeft geen vast adres en zo zijn we aangewezen een bestemming op het vasteland te zoeken. Het havenkantoor van Montramontane in Puerto de
Soller geeft toestemming om hun adres te gebruiken en heeft ook het voordeel
van de prachtige omgeving en de goede uitvalbasis naar Palma de Mallorca.

Twee dagen later
leverde DHL het pakketje netjes af in het havenkantoor. Tom en ik sleutelen een
uurtje en het euvel aan de watermaker is verholpen.

Voor Tom is
het weeral zover. Tien dagen vakantie vliegen voorbij en weeral is de dag
aangebroken om huiswaarts te keren. Afscheid nemen doet pijn, ook al is het
voor even.
Wij blijven nog een weekje voor anker in de baai van Soller. Vanuit de kuip van de Cosi is het heerlijk vertoeven en hebben we prachtig uitzicht over de baai, de haven, de omliggende bergen en het dorp. Tegen 26 juni moeten we in Canet zijn, een haven in Frankrijk. Daar zien we onze vrienden Denis en Sandra.



20/5/2014 – Mahon Menorca

SY COSI Posted on 20 mei, 2014 10:38:19

Het was een
rustige oversteek van Alghero (Sardinië) tot Mahon (Menorca), 28 uur onderweg over een
afstand 200 mijl. Tegen de middag varen we de ingang van Mahon binnen omgeven door bunkers, villawijken en villa’s op de mooiste plekjes. Naast het eiland Illa de
Llatzeret gaan we voor anker. De enige baai waar men kan ankeren is bijna volzet met zeiljachten, vrij vroeg voor de tijd
van het jaar.

Mahon is
een mooie stad, een bezoek waard. Hier komen we later voor enkele dagen terug.
Op 24 en 25 mei vindt hier een regatta plaats voor een iets grotere klassen van schepen dan de Cosi. Wandelend op de kade genieten we van het onbetaalbare speelgoed. We blijven een tweetal dagen en
hebben enkele werkjes te doen. Dringend voorraad aanschaffen en voor onze
internet verbinding zorgen zijn de belangrijkste. Internet hebben we nodig voor
de weerberichten dagelijks na te kijken. De tramontane en mistral winden durven
hier nogal eens lelijk huishouden en daar willen we voorbereid op zijn.

We voelen
ons al snel terug thuis in de Balearen. De vriendelijkheid en behulpzaamheid
van de inwoners is nog steeds terug te vinden. Bij het inkopen valt het ook op
dat het in Spanje toch nog beterkoop is dan in Sardinië. Na een ganse dag regen
risceren we toch om tegen valavond onze dinghy te nemen om twee mijl verder in
de stad even te stappen. Tussen twee buien in vertrekken we met volle snelheid
richting stad, ja wat dacht je, regendruppels worden een waterval en we komen
doornat aan. Na een uurke zijn we redelijk opgedroogd en weeral tussen twee
regenbuien door varen we terug naar de Cosi.

Gisteren
heeft Yiogo, de Spaanse internet provider, mijn simkaart van internet geactiveerd. Wij zijn terug
aan de wereld aangesloten en kunnen email en weerberichten opvragen.

Laat in de
namiddag gaat het 40 kg zware Rocna anker omhoog. Er staat een lichte wind en
we hijsen de zeilen bestemming Noord Menorca, Badia de Fornells. We passeren
het Natuurparc S’Albufera des Grau waar volgens de Imray guide ook
verschillende mooie ankerplekken zouden zijn. We zetten zetten koers naar de Punta
Des Morter, de wind in de zeilen stuwt de Cosi en Tom aan het roer tegen 9,5
knopen naar zijn bestemming.

Bij Punta
des Morter varen we via de smalle ingang de baai van Fornelis in. Op de flanken
van de hoge rotsen links en rechts van de ingang staan berggeiten te grazen, in
de lucht hangen enkele voorlopig onbekende grote vogels.

We passeren
het dorpje Fornell en varen dieper in de baai. Tegenover Ses Salines droppen we
het anker. We activeren de ankerwacht voor de hevige wind, volgens de
gribfiles deze nacht tot 35 kopen, 6 beaufort. Wij liggen veilig voor anker.

Het is
ondertussen bijna zeven uur en ierdereen heeft honger. Patatjes in de schil,
een frisse salade en biefstuk staan op het menu. Ieder heeft zijn werkje en na
een half uurtje zitten we aan tafel en smullen we van onze maaltijd.

’s Nachts
blaast de wind fluitend door de mast en rigging. Van golven of swell hebben we
in de baai geen last. Iedereen slaapt lekker, Tom snurkt.

In de morgen
wil Tom vissen met “een stuk biefstuk” bij gebrek aan wormen. Kwestie van
bezig te blijven. Straks gaan we het dorpje Fornelis verkennen.
De Sirocco blaast nog steeds tegen 25 knopen, na de middag zou hij afnemen.



16/5/2014 – Alghero

SY COSI Posted on 16 mei, 2014 08:22:57

In de haven, aan de kade (gratis) en in Porto Conte op
anker, zo brachten we de laatste drie weken door. Alghero is voor ons geen
onbekende meer.

Samen met Jane en Peter, vrienden van ons, zijn we ieder met zijn boot naar Porto Conte gevaren. In Alghero had ik mosselen gekocht die we ’s avonds op zijn Belgisch hebben klaargemaakt. Heerlijk en gezellig tafelden we nog lang na.

Tom komt
nog een weekje aan boord. Wij zouden gisteren de touwen losgooien maar Ryanair
of beter een staking van controletorens in Frankrijk schrapte de vlucht van
Tom. De eerste mogelijke rechtstreekse vlucht voor Tom zou pas op zondag zijn,
binnen drie dagen. Na zoeken en zoeken hebben we een vlucht via Bologna naar
Alghero gevonden. Met bijna geen vertraging komt Tom vandaag aan en zou hij
omstreeks tien uur hier zijn. De Cosi ligt klaar voor vertrek naar Mahon,
Menorca een 200 mijl varen. Binnen ongeveer 24 uur zouden we ter plaatse kunnen
zijn. Er staat niet veel wind en ik verwacht zelfs dat we een deel op motor
gaan varen.

Zo hebben
Corine en ik onverwachts een extra avond in Alghero gespendeerd. We bezochten
voor de tweede maal Osteria Macchiavello. We hadden van vorig bezoek een
kortingsbon van 10 procent voor het volgende bezoek wat ons terug naar één van
onze favoriete plekken lokte. Marco en Veronica, de eigenaars, baten hun zaak
heel professioneel uit. Een babbeltje aan tafel is niet teveel en de service is
perfect. De prijzen liggen iets hoger dan elders, de ligging van de osteria is
wel uniek. Het prachtige uitzicht van op het terras en de avondzon die het
uitzicht over zee en in de verte Porto Conte een rode gloed geeft is uniek.
Uren kun je hier genieten en dromen.

http://www.osteriamacchiavello.it/

Het is nu
vrijdag morgen en ik krijg net een bericht dat de vlucht Bologna-Alghero FR9982 op tijd is. De website van
Ryanair bevestigd dit.
Nog even een laatste nazicht van weerbericht en nieuwste weerkaarten binnenhalen voor vertrek. Morgen zijn we in Menorca, bij leven en welzijn.



8/5/2014 – Alghero

SY COSI Posted on 08 mei, 2014 08:04:34

We verblijven nog in Alghero, wel zijn we uit de haven naar de stadskaai verhuist. Dit is een ligplaats van de kustwacht die momenteel niet in gebruik is. Om hier te mogen verblijven heb ik eerst
toelating gaan vragen bij de Guardia Costière, de kustwacht in Alghero, waar ik
vijf dagen toelating heb van gekregen en nog gratis ook.

Doordat we nu lanszij liggen kan ik makkelijk bij de beide
zijkanten van de Cosi die dringend een onderhoud nodig hebben. In een voormiddag krijg ik één zijkant
afgewerkt met simonis en wax. De Cosi blinkt weer en ligt er netjes bij. Een
foto waard vind ik, met vrouwtje vooraan op het voordek.

Alghero
telt een 40.000 inwoners en wordt ook wel eens klein Barcelona genoemd.
Straatnamen dragen zowel Italiaanse als een Catalaanse naam. De Spaanse taal
wordt hier vrijwel goed begrepen, nu gebruik ik mijn weinig Italiaans en Spaans
ondereen, grappig maar makkelijk.

De oude
stad is opgetrokken binnen de hoge Catelaanse stadsmuur. Ten noord-westen
hiervan ligt de grote jachthaven veilig binnen zijn kademuren. Bij
zonsondergang krijgt men fraaie uitzichten tijdens een wandeling over de
stadsmuren waar ook de toeristen hun weg hebben gevonden naar de talrijke
terrasjas en restaurants.

Binnen de
Catelaanse muur klopt het hart van de oude stad. Smalle straatjes met winkels
en horecagelegendheden lokken de toeristen maar geven ook beschutting voor de
zon die nu reeds op middaguur dertig graden haalt.

Buiten de
oude stad wandelen heeft ook zijn charme. Hier vindt men de locale winkels en
dagelijkse groenten en vismarkt. Vele van de kleine huizen met verschillende
verdiepingen kunnen best een laag verf gebruiken. Een vrij groot
gevangeniscomplex staat midden in de nieuwe stad, een nogal vreemde locatie. Terug bij de haven wandelen we langs heel het havancomplex tot bij onze Cosi, nog even op dek een praatje doen met onze buren en iets later kijken we naar de opgenomen aflevering van Geubels en de Belgen.



1/5 2014 – Cagliari

SY COSI Posted on 06 mei, 2014 09:46:03

Het feest van de patroonheilige Sant’Efisio.
Jaarlijks, telkens op de feestdag van 1 mei, passeert een religieuze kleurrijke processie door Cagliari.
De processie is ontstaan in 1656 om St Efisio te bedanken voor de bemiddeling bij het verdrijven van de pest en volgens de legende zo het eiland redde. Tienduizend bezoekers genieten van de weelderige en klederdrachten gedragen door de inwoners van verschillende steden uit Sardinië. Verschillende karren getrokken door paarden en ossen trekken door de straten. De straten zijn vol van zang, muziek, hoefgekletter van de paarden en ossen, de geur van wierook en mirto en heel veel bloemen.
De processietocht duurt 4 dagen en totaal wandelen zij een tachtig kilometer met een 5000 personen defileren. De tocht gaat van Stampace tot Nora.
Vriend Max, onze buurman in Cagliari, was aanwezig en heeft ons foto’s verzonden. Wij waren op dat moment in het noorden van Sardinië en hebben deze prachtige manifestatie niet meegemaakt.




« VorigeVolgende »