Hoofdstad Cagliari heeft ons in drie weken van onze zeebenen
verlost en alhoewel we aan boord verblijven voelen we ons weer landrotten.
Dagen vliegen voorbij, Cagliari houdt ons in zijn greep. De prachtige stad
heeft alles te bieden wat ons hartje lust. Een lokale bar houdt een Venetiaanse avond, enkel verkleed mag men binnen.

De Cosi ligt weer mooi in zijn winterligplaats. Dit seizoen
hebben we een ligplaats met een vingerpier. Zo kan de bijboot in zijn davits
blijven hangen wat erg handig is.

Het weerzien van onze vrienden van vorig seizoen was
gezellig. De eerste avonden brengen we samen door in hun favoriet restaurant, lokaal en gezellig. Corine brengt nog een bezoek aan haar kapper “Dani” en laat haar ondertussen verwennen met een hoofdmassage.
Anne en Keith, vrienden
die we begin van het zeilseizoen in Alghero hebben ontmoet, brachten ons een
bezoek tijdens hun passage. Spijtig zijn zij vandaag richting Tunesië afgevaren
om daar te overwinteren.

Iets spannender was een nachtelijk
voorval van verleden week. Om 4:30
uur in de morgen hadden drie mannen interesse in onze fietsen; één van de gasten
had het lef om de Cosi te betreden en trachtte één van onze fietsen ons
afhandig te maken. De fiets was met een ketting aan de zeereling vastgemaakt.
Corine had zijn voetstappen aan boord gehoord en mij gewekt. Spijtig voor deze
gast maar ik stond onverwachts achter hem en heb hem wat hardhandig aangepakt.
Zijn medehelpers hebben de benen genomen. Enkele klappen brachten hem op het
dek en hij smeekte om genade. Spijtig, maar ik verstond op dat moment geen
Italiaans. Met wat trekbanden, aangegeven door Corine, heb ik zijn handen op
zijn rug gebonden. Nu de dief niet meer weg kon belden we de Carabinieri, maar
die verstonden geen Engels. De enige oplossing was dat de inbreker het woord
nam aan mijn telefoon , zijn actie vertelde aan de carabinieri en de juiste locatie
doorgaf. Tien minuten later konden we de inbreker aan de ordediensten overleveren
waarbij hij onmiddellijk in één van hun wagens werd opgesloten. Vervolgens
moest ik ook mee voor de opmaak van het politieverslag. Er werd voor een Franse
tolk gezorgd. Deze vertelde mij men dat men al lang op zoek was naar de dader.
Een dag later stond het hele verhaal in de Zuid Sardijnse krant. Ook zijn we
naar de beelden van de beveiligingscamera gaan kijken, ons nog steeds vol van
adrenaline voelende.

Wij zijn bijna eind oktober, de nachten worden frisser maar
tijdens de dag halen we nog snel 25 graden. De Middellandse zeelucht geeft ons
zuurstof en voldoening. Een
gezellige wandeling of een fietstochtje is dagelijkse kost. We leren de stad
nog beter kennen en vinden onze weg ook door de kleine straatjes buiten het
centrum. Dagelijks ontdekken we nog nieuwigheden gaande van oude kerkjes of
gebouwen tot speciaalzaken. We houden van deze levende stad. We bezoeken
nogmaals de Bonaria, één van de grote kerken van Cagliari met aanpalend
museum.

Onze vriend Carlo is met zijn “zeiljacht Jongert 54 genaamd Fides”
terug naar de baai aan Marina Piccolo voor anker gaan liggen. Hij heeft twee
weekjes hier in de haven gelegen maar vond het nog veel te druk van passanten
en het weer is nog veel te mooi om permanent in de haven te verblijven. Hij
houdt van zijn dagelijks zwempartijtje ook al ligt hij gans alleen in de baai
en is het water met zijn 21 graden vrij koud geworden.