Na meer dan
een maand omgeving “Alcudia” verlaten de ruime baai en ruilen het luie leven in
voor aktie. Peter en Ulrike van de
Blue Moon vergezellen ons. Broer Patrick blijft nog enkele weken genieten in
Alcudia.

De wind
staat bijna perfect en we heisen alle zeilen. Na enkele uren kunnen we een zuidelijker
koers aanvaren langs Cap des Freu. Ondertussen is de wind aangewakkerd en zodat
we scherper aan de wind varen. Enkele licht overslaande golven zorgen voor
verkoeling. Vroeg in de namiddag
gaan we voor anker in de baai van Servera “Bahia de Arta”. Peter en Ulrike hebben
met kennissen hier afgesproken om morgen samen te lunchen. De hotels aan het
strand pronken in de blakende zon, badgasten genieten van het heldere water. Er
staat een lichte deining, echt rustig liggen we niet maar tegen de avond gaat
de wind draaien om uiteindelijk helemaal weg te vallen.

Nu is ons eerste
wekje onze Cosi ontdoen van de zoutkorst. Het overslaande zeewater droogt in de
warme wind snel op en laat een zoutlaag achter. Met de tuinslang aangekoppeld op
ons watersysteem en een emmer met een sopje in aanslag beginnen we aan de taak.
Na een uurke is de klus geklaard en schittert ons scheepje in de zon. De zon
brandt op onze reeds gebruinde huid en we zoeken beschutting onder de bimini.

De volgende
dag, vroeg in de ochtend vaar ik met de dinghy de baai af. Noordwaarts is een
klein haventje dat de naam Port Nou genoemd wordt. De eerste indruk is
prachtig, het lijkt op een miniatuur haventje gevuld met kleine lokale
visserboorjes. Vroege toeristen lopen langsheen de kade en voeren de vissen met
de rest van hun ontbijt. Lanszij
de haven staat één groot hotel, aan de andere kant meerdere restaurantjes en
bars. In de zijstraatjes zie ik vele winkeltjes en enkele kleine supermarkten.
Opmerkelijk een puur toeristisch oord en dat ik ook aan de rekening van de
supermarkt zie.

Na afscheid
van de vrienden van Peter en Ulrike vertrekken we naar Porto Colom, 12 mijlen
verderop. Na enkele uren varen we de beschutte havenkom binnen. Ankerplekjes
zijn hier raar maar met wat geluk vinden we er nog net twee. Nieuwe moorings of
betaalankerboeien hebben weeral veel gratis ankerruimte in beslag genomen, zo’n boeike zou ons 56 euro per nacht
gekost hebben.

Na het
avondmaal aan boord varen we naar de kade. We wandelen we langs de havenkaai,
restaurants en bars stelende show. Het kern van het dorp ligt enkele straten
verder maar dat houden we voor een volgende verkenning.

De volgende
morgen zijn we vroeg onderweg. Cala na cala bekijken we om uiteindelijk aan te
leggen in Cala Mitjana. Deze cala is niet breed, het lijkt meer op een spelonk uitgehouwen
tussen twee rotswanden die na een tweehonderd meter eindigd in een smal
zandstrand. Het water is hemelsblauw en helder. De cala is echter niet breed
genoeg om enkel te ankeren. Om onze schepen veilig aan te leggen droppen we vooraan
het anker, varen met de achtersteven naar de rotswand toe en gooien daar kleine
ankers tussen de rotsblokken. Na een halfuurke hard werken liggen beide schepen
netjes aangemeerd en genieten we van het prachtige uitzicht in de cala. Ondertussen
komen er meer en meer motorbootjes binnengevaren. Aan hun vlaggen en hun
typische bootjes te zien zijn de meeste Spanjaarden die hier hun weekend willen
brengen. Onze schone tijd duurt echter niet lang. Na een tijdje krijgen we
bezoek van de strandwacht en lifegard die al zwemend naar ons toekomt. Hij gaat
niet akkoord met onze manier van aanmeren en vindt deze te gevaarlijk voor zwemmers.
De landvasten naar de rotswand zouden een reddingsoperatie in gevaar kunnen
brengen. Alhoewel we reglementair
aangemeerd liggen halen we voor de goede gang van zaken de touwen en ankers
naar binnen en verlaten de baai.

Op zoek
naar een andere ligplaats varen we enkele calas binnen. Deze zijn niet zo
beschut als Cala Mitjane maar bieden nog plaats. Ons Rocna anker valt neer en na
enkele tellen liggen we muurvast. Peter en Ulrike krijgen met hun Delta anker maar
geen grip. Dus terug anker op en hop naar een volgende baai. Ook daar lukt het
hun niet. Het verschil tussen Delta versus Rocna anker komt hier duidelijk naar
boven. Na tien pogingen lukt het hun nog steeds niet om hun Blue Moon voor
anker te leggen. Zij geven het op en varen terug naar Porto Colom. Wij halen
ook anker op en volgen onze vrienden naar de havenbaai. Na het weekend is het
rustiger en is er meer plaats in de baaitjes om een nieuwe poging te
ondernemen.

Twee dagen
later zijn we weer vroeg onderweg. Porto Colom zuidwaart verlatend komen we in
het natuurpark rond Cap de Ses Salines en Cabrera eilanden terecht. Er staat
geen wind en we motoren op kleine snelheid. De prachtige omgeving met uitzicht
van Caribische stranden doet onze ogen schitteren. De helderwitte stranden rond
San Jordi zijn veilige ankerplekken voor de nu heersende winden. Het duurt niet
lang of ons anker ligt in het helderwitte fijne zand op acht meter diepte.
Alhoewel we de ankers vanop onze schepen door het heldere water zien liggen
duiken we even in het water om nate zien dat de ankers diep genoeg zijn
ingegraven.

Wij zijn
niet alleen. De voormiddag vult de baai met bootjes en toeristen.
Het nu overvolle helderwitte strand is niet meer te zien en is gekleurd door
parasols en duizenden badgasten. Gelukkig zien we het heldere blauwe water nog. Superjachten komen
aanvaren en legen hun laadruimte. Rubberboot, jetskies en grote
luchtmatrassen, alles gaat achteraan hun schip te water. De baai is hier gelukkig vier mijl lang, rust en stilte worden gerespecteerd. Tussen de bootjes wordt er traag
gevaren. De jetskies knallen zeewaarts, parasail of bananaboot varen hier (nog)
niet. Een pracht van een dag, was deze maar eindeloos.