Na enkele
dagen aan de Costa Brava verlaten we deze streek om terug te keren naar de
Balearen. Na enkele uren varen, vijftig mijl ten noorden van Barcelona om vijf
uur in de namiddag, draaien we onze Cosi 60 graden zuidwaarts, richting noord
Mallorca pal naar de baai van Alcudia. Het is een rustige nacht, we varen net
aan de wind en vorderen snel. Vanwege het weekend is er weinig of geen scheepvaart
wat de nachtwacht een beetje saai maakt.

Ik tracht
wat te lezen maar dat lukt niet door het schudden van de Cosi met zijn snelheid
in de golven. De Cosi ligt 20 graden naar bakboord en dan valt er niet veel te
doen. Buiten is het pikke donker, ook Janneke Maan is in vakantie. Om vijf uur
ontwaakt de aarde en tot zeven uur is de zee op zijn mooist. De zon rijst beetje
bij beetje omhoog uit de zee. De Cosi stoeit met de golven en laat zijn dek
door de eerste warmtegolven opdrogen. Waar blijven de dolfijnen?

175 mijl op
het log, we droppen het anker om elf uur in de voormiddag in de baai van
Alcudia. Het is rustig zonnig weer, enkele uurtjes slaap zal deugddoen en de
donkere nacht doen vergeten.

Laat in de
middag slenteren we rond in de haven. Het is druk van toeristen. Een
telepatisch gevoel overmeesterd ons en laat voelen dat mijn broer niet ver weg is. Curieus neem ik mijn
telefoon en bel hem om te horen waar hij tussentijds is. In Soller hadden we hem immers mislopen. Wat we voelden blijkt
waar te zijn, hij en Annemie zijn met hun schip ook in Alcudia maar staan voor
antifoulingwerken aan wal. Ongeduldig lopen we richting de werf Alcudiamar en na een
kwartiertje wandelen zien we zijn schip. Telepatie!!! ’t Is toch ongelooflijk??

Het was
lange tijd geleden dat we elkaar zagen. We hebben heel wat bij te praten en
spreken de volgende dag af. Het wordt een gezellige avond. Na het avondmaal en
wat pintjes wandelen we nog wat rond in de haven waar de opening van het
vaarseizoen word gevierd. Heel wat kinderen genieten van de kermis, de ouders
nuttigen een drankje op de terrasjes. Aan de verschillende talen hoor je dat
het toeristisch seizoen op volle gang is gekomen.

29 juni is
het de dag van Sant Pere, de feestdag van de vissers. In de straten naar de
vissershaven worden bladeren en takken op de staat gestrooid. Een processie van
enkele honderden mensen lopen blootvoets door de straat, sommige met een lange
houten roeispanen is de handen. Een zestal personen dragen op hun schouders het
standbeeld van Sint Pieter gevolgd door enkele priensters. De kolomme wordt
afgesloten door de fanfare. Het standbeeld wordt op één van de vissersboten
gezet. Daarna varen alle visserboten, versierd met vlaggen, naar zee waar ze
een kristelijke zegen ontvangen. Op staat zijn er allerlei festiviteiten, meer
nog dan enkele dagen geleden. Op het strand is een live concert, er wordt
gedanst en gevierd. De viering van Sant Pere wordt afgesloten met een
gigantisch vuurwerk. ’t Was de moeite.

Ons
verblijf in Alcudia duurt langer dan verwacht. Bij CCD Lettering in Brugge
bestel ik nog enkele naamstikkers voor de Cosi en Cosi junior. De batterij van
mijn laptop is aan vernieuwing toe en hier zoek ik ook nog een oplossing voor.

Ondertussen
komen de eigenaars van de Blue Moon, zelfde type als de Cosi, onverwachts bij
ons op bezoek. Wij haden hun al enkele dagen hier in de baai opgemerkt. Peter
en Ulrike hebben verleden jaar hun dokterspraktijk stopgezet en zijn sindsdien
met hun Blue Moon onderweg. Hun website met heel interssante blog (Duitstalig)
is www.kielwasser.org. Gezellige mensen
met dezelfde interesses, dit brengt lange gesprekken op gang. Onderwerpen over
onze schepen, vroegere trips, nieuwe reisplanning en niet vergeten de Worldcup
klinken door door lucht. Enfin, voor België is het ondertussen afgelopen maar
zij hebben voor een niet voetbalkenner als ik enorm hun best gedaan.

Zo gaat het
leven hier verder. Na de middag een partijtje zwemmen, afdrogen doen de zon en
de wind, ons terras heeft uitzicht over de naburige overvolle stranden, op één
van de stranen raast een kleine tornado voorbij, mensen vluchten voor het
opvliegende zand en accessoires. Af en toe komen atributen van het strand bij
ons voorbij gedreven. Twee luchtmatrassen, twee strandballen en een emmer zijn
buitgemaakt. Wat nu voorbij drijft is voor volgende geïntresseerden.

Annemie zit
buiten, mijn broer schrijft zijn nieuwsbrief, Peter en Ulrike liggen op hun
dek. De generator geeft stroom aan batterijlader, de watermaker zorgt voor vers
water.

In de zon
is het 36,6 graden, onder onze bimini lekker fris van het zeebriesje. In de
verte razen jetskies voorbij, rondom ons enkele surfers en catemaran zeilers.
What a happy day.