Het
berglandschap rond Alcudia en Pollenca wordt erg klein. Inmiddels zijn we 25 mijl zeewaarts, snelheid 9 knopen. We zijn vroeger dan oorspronkelijk uitgevaren. Het weerbericht is t.o.v. gisteren lichtelijk veranderd. De wind staat nu gunstig en we passen ons qua
tijd aan.

Het weer is
rustig, 15 knopen wind uit oost duwt ons aangenaam naar het noorden. Denis en
Sandra, we komen er aan.

Tegen een
uur of zes gebruiken we het avondmaal, Corine tovert lekkere worteltjes en
erwtjes met een stukje goudgebakken kip te voorschijn.

Met éen oog
kijken we naar de radar en plotter, met het ander oog naar twee Fifa voetbalmatchen en
ook Mr. en Ms. Smith met Angelina Joli en Brad ontkomen niet.

Corine ziet
tijdens haar nachtwacht dolfijnen die de Cosi lange tijd volgen. De halve
maan laat niet veel licht achter maar de sterren glinsteren met duizenden aan
de zwarte hemel.

Tijdens
mijn nachtwacht tracht ik met de Ipad en het programma Sky Guide duidelijkheid
in de oneindige sterrenhemel te brengen. Meer dan een tijdverdrijf wordt het niet, zelfs met de Ipad in de hand
is sterrenkunde een “kunde”, niet zo simpel als het lijkt. Een enkele dierenriem denk ik te herkennen of was het fantasie.

Zelfs 60 mijl uit
de kust blijft het hier vrij druk bevaren. Het AIS systeem is niet op alle
schepen aanwezig en zeker niet op de visserijvloot. Gelukkig hebben we de
radarbeelden nog die duidelijkheid brengen in de donkere nacht. Het is nu vier
uur in de morgen en we hebben op een halve dag 80 mijl gezeild. De wind is afgezwakt en we halen amper 6 knoop. Nog een
tweetal uur en de zon komt op. We varen op de grens van de dieptekloof “San Feliu Valley”,
onder de Cosi is het 2200 meter. Zes mijl noordwaarts is het nog 800 meter,
1400 meter verschil. De lange golven veranderen in korte golven. De zee wordt
onrustiger. We voelen duidelijk de drukgolven van het opstuwende water.

Buiten is
het nog erg donker. Met de verrijkijker tracht ik meer te zien dan met de radar maar als ik
door de lenzen kijk blijft ook alles zwart, net zoals met het blote oog. Alleen op 40
mijl hiervandaan zien we de rozige schijn van de grote stad Barcelona.

Corine
slaapt. De diepte wordt met de minuut honderden meters minder. De radar toont
lichtelijk lange slierten weerkaatsing van de omhoog gedrukte golven. De Cosi wordt onrustiger,
de gezellige rustige lange golven maken plaats voor korte stomperige
bewegingen. Af en toe ga ik even buiten kijken. Het is nog pikdonker en ik weet dat ik toch niets ga zien maar even kijken geeft toch een veiliger gevoel. Buiten worden we begeleidt door enkele
dolfijnen die ik met de schijnwerper belicht. Elegant volgen ze
de flank van de Cosi, wat is dat toch wondermooi. Zou er eentje bij zijn die we enkele dagen geleden van het strand hebben gehaald en nu dank u wel komt zeggen?
Binnen een uurtje komt de zon
op, hopelijk zijn ze er dan nog.

Stilaan
maar zeker wordt het licht, de zon stuurt haar eerste verkenners uit en vult
het diepe zwarte gat met zonnestralen. De wind wakkert aan, stijle golven
zettten op. We varen 20 mijl uit de kust recht naar de Fenora Canyon. Ik zet
toch maar meer stuur naar de kust, vermoedelijk zijn de golven daar aangenamer.

07:20 uur, 115
mijl afgelegd, Rosas is nog 35 mijl, Canet nog 65 mijl. De golven zijn hier
kleiner. Het zonnetje straalt en we beginnen de eerste warmte te voelen. Het
Franse weerbericht ontvangen we per marifoon en kan niet beter zijn. In Canet
bij Denis en Sandra wordt het straks 31 graden. Zonnemelk klaarzetten.

Na het
bezoek aan enkele baaitjes aan de Costa Brava laten we het anker zakken in Porto
de la Selva. Er staan 172 mijl op het triplog. Sinds ons vertrek in maart 2013
hebben we 3.938 mijl afgelegd. Het totale log van onze Cosi staat op 13.174 mijl.