Twaalf
aangespoelde dolfijnen in de baai van Alcudia haalden maandag alle Mallorcaanse
krantenkoppen. Desoriëntatie wordt aangenomen, waarom??? Niemand kent het juiste
antwoord.

Zaterdagmorgen omstreeks 9 uur vaar ik, zoals gewoonlijk voor wat kleine boodschappen in de lokale winkels, naar de kleine baai van Alcudia. Gewoonlijk is het strand verlaten en heb ik
alle ruimte om de Cosi junior op het droge te trekken. Dit keer was het
anders, een deel van het strand was afgespannen door rood-witte linten van Guardia Civil. De massa mensen achter de linten verklapten dat er iets gaande
was. Verschillende dolfijnen lagen in ondiep water aan het strand, rond hun een
zestal personen van het Dolphinarium van Mallorca en van Sea Shepherd. Van de
lokale politie kreeg ik toelating om dichterbij te komen en informeerde zo
nieuwsgierig naar hun toestand. Deze bleek niet zo denderend te zijn. Twaalf
dolfijnen, hoe moesten ze dit oplossen, te weinig mensen en vervoer was hun
probleem. De dokter van het dolfinarium vroeg of ik niet onder hun
professionele leiding kon helpen om te trachten de beestjes met mijn rubberboot
naar open zee te brengen in de hoop zij daar zouden blijven. Hun kans op
overleven was niet al te groot als er niet snel aktie kwam. Natuurlijk stond ik
hier 100% voor open.

Twee andere
rubberboten van de bescherming van de “Waters om de Balearen” waren reeds aanwezig.

De
professionele begeleiding was zeer leerrijk. Men kiest de meest risicovolle
dolfijn uit en deze wordt heel voorzichtig omsingeld door de mensen van het
dolfinarium. Deze weten perfect hoe ze een dolfijn moeten aanpakken om heel
kalm te krijgen. Dan wordt het
beestje in een transportdeken gewikkeld. Er wordt bloed afgenomen en
antibioteica ingespoten. Daarna gaat het pakketje aan de zijkant van de
rubberboot en wordt de hartslag gemeten. Een dolfijn is heel gevoelig voor stress
wat snel kan overgaan tot hartinfarct. Bij vervoer naar open zee word de
hartslag permanent opgenomen. Het vervoer gaat heel langzaam. Komt de hartslag
te hoog is het halthouden. Zo gaat het steeds verder tot in open zee. We
proberen de dieren op dezelfde locatie los te laten. Soms moeten we even helpen
omdat de dolfijn terug richting baai wil zwemmen. Begeleiders springen dan in
zee en dwingen hem de juiste richting te houden. De dieren zijn echt moe en
stresvol.

Om drie uur
in de namiddag word de laatste ongelukkige dolfijn naar zee gebracht. Negen
hebben het gehaald, drie zijn langszij de boten bij vervoer overleden. Het is
droevig dit mee te maken en de eerste nachten zie je dit meermaals de dode
dolfijn voor de ogen. Allen hopen we dat de negen geredde dolfijnen hun leven
gelukkig en gezond kunnen verder zetten. We zijn nu vier dagen verder, het lijkt OK.

Denis en Sandra; als het weer niet veranderd vertrekken we zaterdagmorgen heel vroeg naar Canet. Een afstand van 140 mijl waar we voor zonsondergang hopen aan te komen.