Zachtjes bedekt de ochtendmist onze Cosi en de omgeving. We
zien bijna de kust niet meer. Het zonnetje gebruikt al haar krachten om de witte
ondoorzichtbare indringer te verdrijven. De banana- en parasailboot zoeken
ieder hun gebruikelijk plaatsje aan het strand. Er komt een beetje wind
opzetten die de mist naar de bergen duwt. Op tien minuten tijd krijgen we ons
dagelijks uitzicht over de haven van Alcudia en de stranden met volgeboekte hotels
terug. Vroege toeristen lopen over het strand, sommigen zwemmen hun lijntje in
de spiegelgladde zee.

De haven van Alcudia lijkt klein Palma te zijn. Enkele
superjachten glunderen naar de nieuwsgierige toeristen die zulk een jacht van
kortbij willen bekijken. De boys aan boord hebben een fulltime job om het
speelgoed van de eigenaar onder de zon van de Mare Nostrum te laten blinken.
Ook het tarief voor deze haven is afgesteld op de categorie rijken die deze
jachten kan aankopen. Ook het motorjacht Smooth Operator van M.Shumacher, de Smooth Operator, heeft hier zijn ligplaats gevonden, laat ons hopen dat hij er snel terug kan van genieten. Gelukkig kunnen wij op eigen kracht aan onze behoeften van water
en elektriciteit voldoen, dagelijks draait Cosi’s generator en watermaker een uurtje om
de watertanks en batterijen op peil te houden.

Rond de haven draait alles op toerisme, van tappabars tot
restaurants, souveniershops tot speelgoedwinkels met strandbenodigdheden.
Terras na terras is vrij goed gevuld met alle talen sprekende toeristen. Enkele
Irish- en English pubs laten vermoeden dat het merendeel van de toeristen uit
hun land komen.

Wij liggen al een weekje verwaaid, ver weg van deze drukte
in de voor bijna alle winden beschutte baai. Buiten het soms brullende lawaai
van de trekpaarden van de bananaboot is het hier heel rustig.
We hebben kennis
gemaakt met opvarenden van omliggende boten. Yves, zijn vrouw Patricia en hun hond Louping zijn nu twee
jaar onderweg op de Middellandse Zee maar hebben daarvoor enkele jaren op een
zeilboot in Senegal gezworven. Dazzle en Marc ondernemen met hun Hitrapia, een Warrior 35 voeter, een
wereldreis. Tegen december zijn zij in de Canarische eilanden klaar
voor de eerste grote oversteek naar het Cairibisch gebied. Het is altijd gezellig
en leerrijk om naar hun verhalen te luisteren.

Gisteren hebben we het spektakel van de week beleefd. ’s
Nachts was er op één van de bergtoppen heel kort in onze omgeving brand
uitgebroken. Eerst werd ik vroeg gewekt door de helikopters die trachten de
bluswerken uit te voeren. Waarschijnlijk is door de opkomende wind de brand
uitgebreid en werden er blusvliegtuigen ingezet. De blusvliegtuigen scheerden
op een tiental meter over en naast ons door om zeewater te tanken om te
blussen, en dit gans de voormiddag.

Soms zag je het vliegtuig nog even een
vleugel opheffen om zeker te zijn geen mast te raken. Normaal zie je dat in de
film, hier was het puur spektakel, om kippenvel te krijgen.

Corine kreeg het idee naar de piloten te wuiven waar ook
respons opkwam en ze nog een beetje korter naar de Cosi kwamen vliegen.

De haven beschikt over een kraantje met een hefvermogen van 150 ton. Bij navraag bleek de prijs om de Cosi te liften best mee te vallen. Ook was het niet nodig de paal van de satelliet tv en
windgenerator te verwijderen wat in het verleden steeds nodig was. Ook de gewenste antifouling is verkrijgbaar aan superprijs. Op dit interessant aanbod ben ik ingegaan. Tegen de middag was er ruimte om de Cosi te liften. Ruimte zat om tussen de kraanpoten in te varen. De hefbanden gaan onder de romp en veilig wordt de
Cosi uit het water de hoogte ingebracht. De reuzenkraan lacht met de 16 ton en zet moeiteloos ons
huisje op het droge.

Aangroei was er nauwelijks, wat bruine dode algen en
schelpdiervrij. Het Harsonic Ultrasone systeem werkt perfect. Een half uurtje
later vliegen de algrestjes in het rond en is de Cosi klaar voor een nieuw
kleedje. Het is verven geblazen, morgen omstreeks 18.00 uur gaat hij weer te
water en we willen 3 lagen plaatsen. Drie maal 108 vierkante meter is geen
pretje, zeker niet in 35 graden, maar we halen het. Er is nog wat tijd over om
de romp op moeilijk bereikbare plekken te simoniseren en klaar is de Cosi. Om
19.00 uur liggen we terug voor anker in de baai. Alle vensters open en
uitrusten onder de bimini, een duikje in het water en terug heerlijk slapen.

Was dit een droom of werkelijkheid?
Rug en armen verraden het, binnen enkele dagen voelen we er niets meer van.

Vanaf nu kijken we uit naar de wind, wind die ons naar de
richting van Zuid Frankrijk en onze vrienden Denis en Sandra zou moeten brengen.
We hopen rond 21 juni in Canet te zijn, het is slechts 140 mijl hier vandaan maar komt de wind uit de verkeerde richting.