Olbia is één van de belangrijkste steden en toegangspoort van Sardinië. In de moderne stad zijn het Romeinse waterreservoir en de Romaanse San Simplico hier getuige van. Iets buiten de stad staat de heilige bron Sa Testa.
Hier ga je via 17 treden naar de heilige bron. Bij de ingang is een geplaveid plein.
Olbia ligt aan de Costa Smeralda, de luchthaven Olbia Airport (OLB) is slechts 5 km van het centrum, de haven is een belangrijke handelshaven en ligt op ongeveer een 150 km van Rome.

Olbia
hebben we voor een tijdje “arrivederci” gezegd, hier komen we zeker nog weer.

Salvatore, de commodore van de club, had spijt
toen we vertrokken en eerlijk gezegd wij ook. Pennelope, de onafscheidbare 12 jaar oude Sint Bernard van Salvatore keek ons ook met met verlatende ogen aan. We mochten niet vertrekken alvorens
nog even bij de commodoré op visite te gaan. Als geschenk kregen nog een flesje witte wijn mee.
Deze week was echt geslaagd, we hebben genoten van de gezellige
clubsfeer en met de leden in verschillende talen ons verstaanbaar gemaakt.
De Cosi en Cosi junior
zijn weer mooi opgepoets en bijna alle werkjes die we konden doen zijn afgehandeld. We zijn klaar om te vertrekken.

Degen de middag, veel later dan verwacht, hebben we voor het ruime sop gekozen. Bij vertrek bemerk ik dat de snelheidsmeter het niet doet. In open water houden we even halt. Het wieltje van de meter zal vol met pokken, wat ik verwacht had. Zelfs bij onze dinghy heb ik er gisteren een deel afgewassen. Een vijftiental mijl verder in de “Gulfo Pevero” hebben we ons ons anker laten
zakken. Het water is niet echt helder maar even snorkelen kon ik niet laten. Ik duik even naar het onderwaterschip van de Cosi en kijk naar de af- en invoerbuizen. Verschillende hadden ook de pokkenziekte. Met een bot mesje haal ik de pokken er uit. De vissen in de buurt denken dat het voer is en komen op het neervallend pokkengruis af.

Aan de twee
witte stranden staan enkele hotels. Toch straalt de rust hier uit. Er is geen
watersport aan het strand en onze buren zijn bijna allen live-aboards. Het
beloofd een rustige nacht te worden. De zon is bijna onder, enkelen zwemmen nog
in het 26 graden warme water of desteren met hun paddle board (nieuwe rage) wat
rond.

Ondertussen is het pikkedonker in de baai. Er staat geen maan, alles wat je ziet zijn de lichten van de omliggende boten en de huizen op het vasteland. Prachtig niet!!