Weeral
kriebelt het zeilen en verlaten we onze ankerplaats. Zeilend zuidwaarts
passeren we Cala Di Volpe, keren om de Capo Figari, zeilen naast enkele mooie
ankerplaatsen aan het eiland Isola Di Figarola, de Isola Tavolare (Tafelberg)
en zetten koers naar de stad Olbia.

Eerst dachten
we voor anker te gaan, temeer dat we lezen dat er aan de kade regelmatig in
schepen wordt ingebroken. Langs de kade liggen twee superjachten waartussen nog net een plaatsje is voor de Cosi. Dit lijkt ons de beste plaats en we meren aan. Langs
de kade lopen honderden passanten heen er weer wat ons ook een veiliger gevoel geeft.

Olbia is
een vrij grote stad, ongeveer 70.000 inwoners. De hoofdstraat is verkeersvrij
en telt tal van winkels en horeca. Er zijn enkele jachthavens en een grote commerciële haven voor ferry’s naar het vasteland van Italië. Ook een
cruiseship vindt hier wekelijks zijn weg.

We liggen
goed op ons plekje aan de kade. Na enkele dagen moet ik echter op zoek naar drinkwater. Het water in de haven durf ik niet te gebruiken om drinkwater van te maken.

Zo kom ik in de kleine jachthaven terecht, net achter de kade waar we afgemeerd liggen Het is een privé haven in
clubverband, telt een 150 ligplaatsen en heeft in principe geen ligplaatsen voor toeristen.
De Commodore zou ons toch graag in zijn
haven zien liggen en stelt een superlaag tarief voor. Hier kan ik niet aan
weerstaan en we verhuizen het blokje om. Zo ligt de Cosi nu in een omheinde veilige omgeving. Onze gratis
kadeplaats moesten we morgen verlaten voor een superzeiljacht dat onderweg is. Daarnet kwam ook een eigenaar van een Duits zeiljacht ons verwittigen dat er de
laatste week twee inbraken in zeiljachten zijn geweest waaronder ook bij hem.
Griezelig, dat kunnen we missen als kiespijn.

Een bezoekje waard !!!!! Maar het mocht niet zijn.
Onze Cosi
voelt zich perfect in de haven. Het wordt tijd voor een flinke poetsbeurt en
groot onderhoud. Er staan verschillende werkjes op het programma en enkele zaken
zijn aan vernieuwing toe. Nu we toch in een haven liggen kunnen we best gebruik
maken van de havenfaciliteiten.

Voor Tom is
het ook zijn laatste dag. Morgenvroeg zit hij in de bus naar Alghero aan de
andere kant van het eiland vanwaar zijn terugvlucht plaatsvind. Het was een
mooie gezellige tijd samen maar ja, Tom moet nog dertig jaar werken en de
pensioenkas sponsoren. Ha, ha.

De Cosi blijft een week in Olbia. Onze blog zal even stilliggen, over de werkjes die ik ga
uitvoeren valt niet veel te zeggen: ritssluiting van
de lazybag vervangen, de buitenluidspreker van de marifoon kraakt, alle inox
kuisen, controle doen van ganse verstaging, de antenne of coax kabel van de
Furuno Navtex nakijken, een kicker voor de dinghy monteren en heel het schip goed poetsen. Hier zullen we wel een
weekje zoet mee zijn.

Volgende week zijn we weeral onderweg en vervolgt de blog. Tot dan.