Het is de laatste dagen zo druk dat het doorsturen van de blog wat achter is gebleven, maar hier is hij dan en extra lang.

14 augustus 2013.
Na
twee/drie dagen in de baai van Mandrago houden we het voor bekeken. Het
voordeel van een zeiljacht is dat je je kan verplaatsen. We bepalen een andere
locatie, varen een uurtje verder tot Cala D’Or en ankeren voor het strand
van Cala Gran.
Prachtige villa’s staan boven op de kliffen en hebben uitzicht over het gebeuren op zee.
Onze achterstevens trekken we met enkele touwen naar de rotswand
en zo kunnen de Cosi en de Tiara geen kant meer uit. Onze ankerballen liggen mooi
op een 30 meter voor onze schepen. Menig ander zeiljacht of rubberboot wil er
gretig gebruik van maken. De booteigenaars denken dat dit een ankerboei is om hun
schip aan vast te maken. Ik vind hier een oplossing voor, vaar naar mijn
ankerboei en schrijf op de boei “ for rent, 5 euro voor 30 min. Niemand heeft
nog interesse.
Vandaag
komt onze vriend Tom aan boord. Op het ogenblik dat ik dit schrijf is hij net
geland in Mallorca. Met de taxi is het een uurtje tot hier. Hij heeft twee
weken vakantie en wil zeilen. Hopelijk heeft hij meer geluk met de wind dan
Marc en Dace, anders wordt het weer motor varen. Onze route is gepland van Mallorca naar Menorca, vervolgens
de overtocht van 200 mijl naar Sardinië en vervolgens naar Corsica.

Iets later
dan gepland komt Tom aan op het strand van de baai, gepakt met reiskoffers en
fel bezweet en nog niet gebruind. Het is een sterk contrast met de zonnende vakantiegangers en ik
schiet bijna in een lach. Het is dan ook stikkend warm vergeleken met België.
We laden alles in de dinghy en varen naar de Cosi.

15 augustus 2013.
Na de
middag maken Denis, Sandra en ik om de hoek van de baai een mooie duik. Buiten de vissen die we meestal zien ontdekken we een inkvis van
groot formaat. Er zijn verschillende onderwatergrotten en enkele reuze
rotsblokken die we verkennen. Iets verder dan gepland zien we een reuze grot op
een twintig tal meter diepte. Die spreekt me aan en voorzie ik voor volgende
duik. Bijna terug aan onze Tiara en Cosi zijn zie ik op de bodem een
pieterman. Een vrij giftig beestje als je dit per ongeluk zou aanraken. De
stekels kunnen zwellingen en felle uitstralende pijnen veroorzaken. De pieterman
valt bijna niet op omdat zijn kleuren zich aanpassen aan de omgeving.

16 augustus 2013.
Onze vier
duikflessen zijn leeg en we zoeken een duikcentrum. Blijkbaar zou er aan het
strand vlak voor ons een duikschool aanwezig zijn. In de namiddag zien we
inderdaad een boot van de duikschool binnenvaren. Denis en ik springen in onze
dinghy en varen deze tegemoet aan het strand. Het antwoord was dat zij geen
flessen niet eigendom van de duikschool vullen; als we willen duiken kunnen we
natuurlijk altijd met het duikcenter meegaan en de man is heel vriendelijk en
wil zelfs voor ons een plaats reserveren. Ditzelfde antwoord bekomen we ook van
andere duikcenters. Ook in Portugal is het vrij lastig om je eigen duikflessen
te laten vullen. In Palma
ben ik in de enige duikwinkel op het eiland geweest en heb daar verschillende duikcompressors
zien staan. Ik bel hun op en zij hebben drie compressors in voorraad. Dus taxi
besteld, naar Palma, winkel binnen, winkel buiten met compressor en terug naar
onze Cosi. Probleem opgelost.

De volgende
dagen duiken we meermaals. We bezoeken de
reuzegrot . Ik wil als eerste naar binnen. Bij het binnenzwemmen, krijg ik een
felle tegenstroom van koud water dat ik al even snel terug naar buiten was, zo
koud. Maar wat is vakantie zonder genieten!! We realiseren dagelijks hoe goed we het hebben.

17 augustus 2013.
We zijn van Mallorca naar Menorca gevaren. Een tripje van 25 mijl en ongeveer
een viertal uurtjes varen. Helemaal geen wind en stikkend warm.
We leggen bij vertrek onze vislijn uit, waarom weten we niet want uiteindelijk is er heel
de tocht toch nog geen vis naar behoren gevangen.Na een
halfuurtje varen trekt opeens de visdraad door de slip van de molen. De
vislijn loopt met een grote snelheid van de molen af. We zetten onze motor op neutraal en ik
neem de vislijn in de hand. Ik voel dat wat aan de lijn hangt zwaar is maar
niet beweegt of aan de lijn trekt zoals een vis. Plastiek, een net, van alles
schiet door mijn hoofd. Drie honderd meter lijn is van het bobijn afgerold dus
het is even draaien voordat ik aan de laatste meters ben. Bij de laatste twintig
meter voel ik beweging op de draad, dus toch vis en zwaar. Wat aan de draad
hangt wil de Cosi voorbij of onderdoor zwemmen. Tom vaart de Cosi wat vooruit zodat de lijn
achter het schip blijft. Als de draad in de schroef zou komen zouden we onze
buit mogen vergeten. Op vijftien meter onder het schip zie ik een buik blinken in de
zon. Tom zegt “een tonijn”. En hij heeft gelijk, de vis komt aan de
oppervlakte. Wow, zeker een vis van minstens tien kilo. Met een vleeshaak halen
we het beest aan boord. Ongelooflijk ! Dat is vandaag, morgen, overmorgen … heel de week tonijn op ons bord. Sushi,
op de gril, in de pan, tonijnsalade, carpaccio van tonijn.
Wie gaat dit geloven, wat een vis!

Niet
getalmd, tonijn is familie van makreel en makreelachtigen zijn extra gevoelig aan warmte. Snel kuisen is de boodschap.

We laten
onze dinghy terug in het water zodat we onze zwemtrap als kuisplatform kunnen
gebruiken. Op de iPad zoeken we snel op hoe een tonijn te fileren. We volgen de
richtlijnen en na een halfuurtje kuisen hebben uiteindelijk bijna acht kilo mooi rood gekleurde tonijnfilet.

Gisteren
was het dus feest aan boord. Iedereen om zes uur bij de Cosi aan boord. Tom
heeft de filets heerlijk gemarineerd. Sandra en Denis zorgden voor lekkere
salades. Corine bakte lekkere patatjes. Er werd gesmuld en gesmuld, het kon
niet op, vis genoeg. Na het avondmaal worden de overige tonijnfilets mooi ingepakt en klaargemaakt voor invriezen. Natuurlijk bezorgen we Denis en Sandra twee mooie porties verse tonijn waar iedereen zo verlekkerd op is. wat was dat een feestmaaltijd!!

Later op de avond, net na zonsondergang, maken we een wandeling naar enkele bijgelegen hotels en
winkeltjes. In het viersterren hotel Sol Gavilanes is een optreden al la
“Jackson Five”. We doen of we hotelgasten zijn en zetten ons aan een tafeltje naast het zwembad.
Het optreden was super. De muziek klonk ons heel bekend in de oren en het
duurde niet lang of we kwamen in de sfeer van onze jeugd. Dat was genieten.

De avonden
koelen steeds feller af en ook hier worden de dagen korter. In de vroege uurtjes
kunnen we terug een deken verdragen. Van muggen en kwallen hebben we gelukkig
weinig last. Kwallen komen we weinig tegen alhoewel er op sommige plaatsen te zien zijn maar
niet in de hoeveelheid zoals men op internet schrijft over de stranden langs de kust van
het vasteland. Gelukkig, dit zou de waterpret wel bederven.

Het is weer ochtend, de schepen ligger er rustig bij. Op het teakhout ligt een dunne laag dauw en voelt fris aan de voeten. Een gezellige morgen, het zonnetje is zoals gewoonlijk van de partij.

Straks varen we een stukje door, verder op onze geliefde verkenningstocht.