Na het
ontbijd varen we verder. Het kanaal van Gibraltar en de Middellandse Zee komen
echt heel kort bij. De wind in baai van Portimao beloofd ons een mooie zeildag,
doch enkele mijlen buitengaats valt hij weg.

We tuffen
wat op motor tot we verder in zee kleine windgofjes bemerken. We zoeken verder
in zee, meer westwaarts, steeds maar wind zoeken. Uiteindelijk varen we verder
op motor en zetten koers richting Faro.

Tegen de
avond hebben we 40 mijl gezeild en belanden in Ohao naast Faro.

Volgens de
Imray gids moet je hier goed opletten bij het invaren van de rivier. Inderdaad,
van ver zien we zelfs bij dit kalme weer de golven op de rotsen slaan. We komen
dichterbij en bemerken dat de ingang van de rivier één en al draaikolk is. Het
water is een speelbal van inkomend tij en stroming. We volgen correct de
raadgeving uit de Imray gids en met de motor op bijne volle gas trotseren we de
woelige ingang. Het is een vreemd gevoel en de Cosi draait van links naar
rechts. De breede ingang maakt het allemaal wel makkelijker dan eerst gedacht
maar ik wil hier toch niet binnenvaren met zwaar weer.

We ankeren
op een heel rustige plaats en zien enkele schepen die we kennen uit vorige
locaties. Marc en Dace maken het avondmaal klaar.

Later
bekijken we samen de opties voor morgen. Chipiona bij Huelva is hier één van.

Ohao heeft
ons een goede nachtrust bezorgd. Eerst waren we er een beetje bang voor daar
het opstijgend luchtvaartverkeer van Faro over de baai komt. Ofwel is er
‘snachts niet zoveel vliegverkeer ofwel is de opstijgroute gewijzigd. We hebben
in ieder geval lekker geslapen.

Om acht uur
in de morgen is het hoogtij en kunnen we stroomafwaarts naar zee beginnen varen.
Er staat een zacht NO wind en een lichte deining. Het zonnetje is mee opgestaan
en laat zijn warmte voelen. Chipiona is een tachtig mijl hiervandaan.

We zetten
de koers uit en kunnen net aan de wind het bestemmingswaypoint aanvaren.

Na de middag
voelen we de warmte uit het voor ons liggend vasteland. 60 mijl achter Chipiona
ligt de warme Middellandse zee en deze duwt met haar oostenwind letterlijk de
warmte op ons af. Dat beloofd.

De baai
voor Chipiona lijkt niet de beste ankerplaats en is trouwens verlaten. We varen de haven in en komen nog
bekende schepen tegen.

Deze haven
is goed voor één nacht, het liggeld is duur, er is geen internet, water en electra
zijn aanwezig. Van de vogelresten op de stijger krijgen we geen vuil voeten
meer omdat ze bijna weggelopen zijn door onze voorgangers. Op 20 meter aan de
overkant vertrekken de visserschepen. Gelukkig is het weekend maar op werkdagen
zijn deze een gratis wekdienst voor zeilers die om drie uur willen opstaan.
Marc en Dace bereiden weeral een lekker avondmaal, toch makkelijk vrienden aan
boord die graag koken. Slaapwel.