Donderdag
zijn we uit Sagres vertrokken. De streek van Sagres, net om de kaap, is heel
winderig en pas zondag zou de wind gaan minderen. Als we de grib files nazien
zou het 20 mijl verder veel rustiger weer zijn, dus inpakken en vertrekken.

De eerste
tien mijl hebben we nog goed kunnen zeilen. We hebben de gribfiles gelijk
moeten geven want een uurtje later moeten we de zijlen laten zakken en de motor
starten. Zo zijn we naar de korst bijgelegen locatie gevaren, de baai van
Portamao.

Portimao is
de moeite om aan te varen. Voor de liefhebbers zijn er enkele heel dure
marina’s met alle luxe. Enkele keren per week zijn er optredens van bekende
dj’s en het is er elke dag feesten geblazen, lijkt klein Ibiza te zijn. Vele
grote hotels vullen het landschap op naast de havens.

Wij kiezen
om voor anker te gaan en de locatie is perfect. Hele goede ankergrond op 8
meter diepte, groot strand met een gezellig caféke vlak naast de deur, de
havens met hotels aan de andere zijde van het water en iets verder een dorpje
waar we inkopen kunnen doen. Het uitzicht is prachtig en met een tiental buren
(Nederlanders, een Belg en Engelsen) delen we de baai.

Vandaag is
het maandag 24 juni. We liggen nog steeds op anker in de mooie baai. Sinds
gisteren komt er veel hout en bladeren naar zee gestroomd. Met de dinghy heb ik
met hoog water de rivier opgevaren zo ver ik kon. Heel mooi en anderzijds toch
spannend. Het is onbekend gebied en ik heb er toch een uurtje over gedaan
vooraleer terug te draaien. Harde stroming en hoe verder ik vaarde voor hoe
meer hout en materialen ik moest oppassen. Krijg maar een stronk in je schroef
en daar lig je dan stil in the middle of knowhere. Hoe verder op de rivier, hoe
roder het water werd tot ik aan de oorzaak ontdekte. Lands de rivierbedding
legt men over een ruime afstand een nieuwe weg aan. Zand, hout, bladeren laat
maar zeggen alles wat in de weg ligt gaat de rivier in.

Wij liggen
met onze Cosi, 8 mijl vendaar, net in de scheidingslijn van de stroming die het
vuile water uit de rivier brengt. Beide kanten van het schip hangen vol met
rood zand, bladeren en kleine takjes. Straks een 100 meter opzij schuiven en
kuisen.

Het is hier
mooi op anker, dit worden we niet moe. Elke ochtend wakker worden met een beetje deining, geen
geluid behalve het water of branding van de zee, het zonnetje schijnt en geeft
ochtendwarmte, om acht uur buiten in de kuip met koffie, heerlijk. Na de middag
een terrasje aan het strand, vrouwtje Corine straalt van geluk.

Ten laatste
morgenvroeg varen we naar de haven van Vilamoura, een twintig mijl verder. Onze
vrienden Marc en Dace landen in Faro en gaan ons een tijd vergezellen. Het is
meer dan een jaar geleden dat wij mekaar hebben gezien, dat wordt een feestje.
Samen zouden wij een min of meer geplande trip ondernemen tot Noord Marokko,
door Gibraltar, Noord Tunesie en Balearen. Marc heeft twee jaar in Zuid Frankrijk
gewoond en de Balearen zijn voor hem geen onbekende. Mogelijk komen wij ook
onze gezamelijke vrienden Denis en Sandra tegen. Zij hebben ondertussen hun
schip via de weg laten overbrengen naar Zuid-Frankrijk, dus een ontmoeting
staat niet in de weg. Weeral een feestje bouwen.