Blog Image

SY "COSI" op reis

Nieuwe verslagen WordPress reisverslag

SY COSI Posted on 15 jan, 2015 11:11:00

http://reisverslag.cosi.me.uk/wp-admin/post.php?post=1330&action=edit&message=1

Beste vrienden,

Via bovenstaande link zie je de update van ons reisverslag in het nieuwe programma.

Normaal gezien zou het nieuwe programma “WordPress” dat ik nu gebruik de verslagen automatisch zenden. Doch sommigen ontvangen deze niet wat door mij niet controleerbaar is.

Graag zou ik vernemen wie er geen automatische update ontvangt van het programma “WordPress reisverslag”, deze email niet meegerekend.

Vriendelijke groeten,

Marc



Cagliari 31-12-2014

SY COSI Posted on 31 dec, 2014 13:38:38

Beste vrienden,

Wij hebben de blog vervangen door een reisverslag welke we met het programma WordPress opstellen.

De oude blog blijft nog op de website staan maar wordt niet meer bijgewerkt.
Heel de oude blog is opgenomen in het reisverslag.

Het reisverslag kun je openen door dit aan te klikken bovenaan de website, het staat naast de oude blog onder de benaming Reisverslag.

Momenteel lijkt het dat weinigen de update of nieuwe reisverslagen hebben ontvangen.
Wij doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen.

Iedereen kan echter rechtstreeks het reisverslag bekijken.
Klik op één van volgende links:

Website:
http://www.cosi.me.uk

Reisverslag:
http://reisverslag.cosi.me.uk



Happy Birthday

SY COSI Posted on 10 nov, 2014 00:49:15

Hey Corine
Een fantastische verjaardag toegewenst!
Het ga jullie goed!
Wouter



26 oktober 2014 – Portus Karalis Cagliari

SY COSI Posted on 26 okt, 2014 17:25:56

Hoofdstad Cagliari heeft ons in drie weken van onze zeebenen
verlost en alhoewel we aan boord verblijven voelen we ons weer landrotten.
Dagen vliegen voorbij, Cagliari houdt ons in zijn greep. De prachtige stad
heeft alles te bieden wat ons hartje lust. Een lokale bar houdt een Venetiaanse avond, enkel verkleed mag men binnen.

De Cosi ligt weer mooi in zijn winterligplaats. Dit seizoen
hebben we een ligplaats met een vingerpier. Zo kan de bijboot in zijn davits
blijven hangen wat erg handig is.

Het weerzien van onze vrienden van vorig seizoen was
gezellig. De eerste avonden brengen we samen door in hun favoriet restaurant, lokaal en gezellig. Corine brengt nog een bezoek aan haar kapper “Dani” en laat haar ondertussen verwennen met een hoofdmassage.
Anne en Keith, vrienden
die we begin van het zeilseizoen in Alghero hebben ontmoet, brachten ons een
bezoek tijdens hun passage. Spijtig zijn zij vandaag richting Tunesië afgevaren
om daar te overwinteren.

Iets spannender was een nachtelijk
voorval van verleden week. Om 4:30
uur in de morgen hadden drie mannen interesse in onze fietsen; één van de gasten
had het lef om de Cosi te betreden en trachtte één van onze fietsen ons
afhandig te maken. De fiets was met een ketting aan de zeereling vastgemaakt.
Corine had zijn voetstappen aan boord gehoord en mij gewekt. Spijtig voor deze
gast maar ik stond onverwachts achter hem en heb hem wat hardhandig aangepakt.
Zijn medehelpers hebben de benen genomen. Enkele klappen brachten hem op het
dek en hij smeekte om genade. Spijtig, maar ik verstond op dat moment geen
Italiaans. Met wat trekbanden, aangegeven door Corine, heb ik zijn handen op
zijn rug gebonden. Nu de dief niet meer weg kon belden we de Carabinieri, maar
die verstonden geen Engels. De enige oplossing was dat de inbreker het woord
nam aan mijn telefoon , zijn actie vertelde aan de carabinieri en de juiste locatie
doorgaf. Tien minuten later konden we de inbreker aan de ordediensten overleveren
waarbij hij onmiddellijk in één van hun wagens werd opgesloten. Vervolgens
moest ik ook mee voor de opmaak van het politieverslag. Er werd voor een Franse
tolk gezorgd. Deze vertelde mij men dat men al lang op zoek was naar de dader.
Een dag later stond het hele verhaal in de Zuid Sardijnse krant. Ook zijn we
naar de beelden van de beveiligingscamera gaan kijken, ons nog steeds vol van
adrenaline voelende.

Wij zijn bijna eind oktober, de nachten worden frisser maar
tijdens de dag halen we nog snel 25 graden. De Middellandse zeelucht geeft ons
zuurstof en voldoening. Een
gezellige wandeling of een fietstochtje is dagelijkse kost. We leren de stad
nog beter kennen en vinden onze weg ook door de kleine straatjes buiten het
centrum. Dagelijks ontdekken we nog nieuwigheden gaande van oude kerkjes of
gebouwen tot speciaalzaken. We houden van deze levende stad. We bezoeken
nogmaals de Bonaria, één van de grote kerken van Cagliari met aanpalend
museum.

Onze vriend Carlo is met zijn “zeiljacht Jongert 54 genaamd Fides”
terug naar de baai aan Marina Piccolo voor anker gaan liggen. Hij heeft twee
weekjes hier in de haven gelegen maar vond het nog veel te druk van passanten
en het weer is nog veel te mooi om permanent in de haven te verblijven. Hij
houdt van zijn dagelijks zwempartijtje ook al ligt hij gans alleen in de baai
en is het water met zijn 21 graden vrij koud geworden.



28 september 2014 – van Balearen naar Sardinië

SY COSI Posted on 28 sep, 2014 16:02:24

Mallorca West- en Noordkust

Cruising van Santa Ponsa naar Soller, van Soller naar
Alcudia, van Alcudia naar Soller, we varen een beetje over dezelfde as. Het
weer is nog steeds mooi maar af en toe voel je de winter aankomen. De vroege
ochtenden worden frisser. Het is nu zes uur in de
ochtend en de thermometer duidt in de Cosi 25 graden aan, buiten is het nog 22
graden. Voor ons zijn dit de verkoelende momenten en ’s nachts kunnen we beter
slapen, het donsdeken doet terug dienst.

De baai van Soller ligt er kalm bij. De opvarenden zijn
meestal “live a boards”, net zoals wij. Soms komen we kennissen tegen die wij
in andere baaitjes hebben ontmoet. Een babbel aan boord met een pintje en
versnapering vult de avonden.

Alex, onze goede vriend is ondertussen een weekje aan boord
geweest. We hadden veel bij te praten en zo blijven we een beetje op de hoogte
van het Aarschotse leven. De gezellige week met Alex is voorbijgevlogen en voor
we het beseften zitten we weer alleen aan boord.

Morgen arriveert onze andere goede vriend Tom. Tom brengt
zijn vrouwtje Kristin mee en het worden zeker twee aangename weken.

Tom vaart einde september de overtocht van 200 mijl naar
Alghero in Sardinië mee. Vandaar vliegt Tom terug naar België. Corine en ik varen
verder door via de noordkust. Club Nautica in Olbia wordt een tussenstop waar
we een weekje gaan verblijven, onze eerste haven na 6 maand . Onze vrienden Commodere
Salvatore en zijn hond Penelope verwachten ons en het zal een gelukkig weerzien
worden.

Van Olbia is het nog twee tot drie dagen varen naar Cagliari
waar we de winterperiode terug gaan doorbrengen.

Plannen zijn om te herplannen.

Na een week met vier aan boord verlaat Kristin de Cosi, haar
vakantie zit er op en het vliegtuig wacht niet.

Voor het eerst in maanden hebben we drie dagen in een haven
doorgebracht. We ondervinden het gemak van walstroom en onbeperkt water. De
Cosi ondergaat tweemaal een poetsbeurt en de batterijen zijn supervol. Het
nadeel van een haven is dat je niet in de wind ligt zodat er geen
luchtstoom door het schip blaast. Behalve
de luxe van nutsvoorziening vind ik het havenbezoek alles behalve gezellig.

Na drie dagen varen we de haven van Portcolom uit richting
Menorca. Mahon ligt op 55 mijl en lacht naar ons.

De zee die gisteren nog wild en woelig was ligt erbij als
een lammetje. Het rimpeloze zeewater is blauwer dan ooit. We zetten twee vislijnen
uit voorzien van een felgekleurde namaak inktvis. Ik zet koers naar diepere
waters en dan is het afwachten. De zon breekt niet echt door, de bewolking
neemt de overhand.

Onverwachts krijg ik het idee, ook vanwege de kalme zeegang en
het stormachtige front dat binnen enkele dagen boven Mahon hangt, om in plaats van Mahon aan te doen,
naar zuid Sardinië koers te zetten. Eerst toch even de weersvoorspellingen
nakijken want het is een heel andere richting en 230 mijl ver. Een zeilavontuur
zal het zeker niet worden, geen of weinig wind en de stroming mee, golfjes van
50 cm tot één meter zouden de deining verzorgen.

Met unanieme goedkeuring verleggen we de koers naar 110 graden.
We hebben 30 uur motorvaren op het programma staan of met een beetje geluk kunnen
we toch morgen namiddag een zeiltje trekken.

Na enkele uren varen krijgen we beet. De vismolen ratelt als
gek. We leggen onze Cosi zo snel mogelijk stil en het ophalen van de vangst begint. Na tien minuten van trekken en ophalen komt een mooie tonijn aan de
oppervlakte. De haak zit mooi in de wang en kan eenvoudig verwijderd worden. Ik
bekijk Tom en zonder woorden geven we het beestje terug de vrijheid, als gift
aan Neptunus. Morgen komt er nog een dag, de eerste 200 mijl varen we in diep
water van meer dan 2500 meter.

Tegen de avond tovert Tom een lekkere salade met kip en
rozijnen op tafel. Bij zonsondergang nuttigen we de lekkere maaltijd en zijn klaar het nachtelijke avontuur tegemoet te gaan.

Het is een donkere nacht met een rustige zeegang. Op tv
wordt de James Bond film “Casino Royale” uitgegeven. Elke reclame periode
zoeken we naar schepen op radar en ais.
De zee tussen de Balearen en Sardinië wordt weinig bevaren, enkel
vissersschepen varen op 12 mijl van ons. Tom neemt als eerste de wacht. Om
halfvijf neem ik over. De zee is nog steeds rustig en binnen de 24 mijl geen
scheepvaart. De radar staat op zes mijl, regelmatig schakel ik over naar de
drie mijl zone voor diepere controle. Buiten is het nog pikdonker, geen maan en een heldere sterrenhemel.
Er is geen verschil tussen de zee en de lucht te bemerken, een horizon in onzichtbaar, het lijkt of we tegen een donkere muur
aanvaren. Buiten is het 20 graden, in het salon 27. Onder de Cosi staat 2950
meter water.

Zes uur dertig, nog 85 mijl te gaan. Er komt licht in de
duisternis. Aan de horizon verschijnt de maan, een kleine maan in eerste
kwartier. Hier en daar zie ik wolken. De dageraad is in aantocht. Corine slaapt
vooraan in bed, Tom slaapt in het salon.

Minuut na minuut wordt het buiten helderder. Binnen zet ik
met de Nespresso toestel een lekkere George Clooney Volluto koffie. Straks gaan de vislijnen weer uit.

Na vijf maanden Balearen duik in de scheepsbibliotheek en
ruil het boek “Pilot voor de Balearen” in voor de Imray guide van de “Italian
waters”. In de iPhone en iPad komen terug de Italiaanse simkaartjes.

Dag twee rond de middag, na in de morgen wind uit alle
richtingen te hebben gehad, blaast de wind stabiel uit het noorden. We heisen de zeilen, zetten eindelijk de motor uit en de zwoele
wind van 15 knopen zet kracht in de zeilen. De Cosi loopt 8,5 knopen, sneller dan op motor. Het zonnetje schijnt en Tom valt in een diepe coma.

In de late namiddag laten we Teulade achter ons liggen. Een
beschutte baai lonkt naar de Cosi voor overnachting, het lijkt een mooie
ankerplaats met een prachtig strand. Verschillende jachten liggen reeds voor
anker. De inmiddels opgekomen cumulus wolken kondigen stormweer aan, in noord Sardinië blaast nu een tramontana van 8 beaufort. Ik vertrouw het zaakje niet en zet koers verder naar Cagliari. Ik verkies liever een nachtelijke vaart dan miserie in een baai. Het is donker als we de havengeul invaren. We leggen de Cosi veilig
in de gereserveerde plaats.

De volgende ochtend komt een jacht, dat net is binnengevaren,
vertellen over zijn nachtelijke belevenis. Hij heeft de nacht in de mooie baai
doorgebracht. Een windhoos heeft verschillende jachten losgeslagen, eentje is
op het strand terecht gekomen en ligt er nog steeds. Wind tot 65 knopen heeft veel schade
aangebracht. Gelukkig zijn we tot Cagliari doorgevaren.Controle 23 meter hoog in de mast, Tom onbevreesd.

Onverwachts bezoek uit Aarschot komt aan boord. Fons en
Annie wandelden langs de kade en zagen onze Belgische vlag. Tom die buiten in
de kuip van het zonnetje genoot had hun opgemerkt en aangesproken. De namiddag
en volgende dagen werden gezellig onder ons vijven doorgebracht. Zaterdag zijn
we nog even uitgevaren om samen een dagje op zee door te brengen. Zondag
vliegen zowel Tom als Fons en Annie terug naar Belgenland.

Zondag morgen, 28 september. Het zonnetje breekt door, een
strak blauwe open hemel laat de zonnestralen in de Cagliari schijnen. Een
verkoelende zuiderbries blaast door de haven. Sinds vandaag zijn we weer alleen
aan boord. Zes maanden Cagliari staan voor de boeg. Wie weet wie we hier nog
gaan ontmoeten?



10 september 2014 – The Highfield Story

SY COSI Posted on 16 sep, 2014 08:02:44

The Highfield Story

In april 2014 schaften wij ons een nieuwe kleine rib aan.
Voorafgaand voerden we een marktonderzoek uit binnen de verschillende merken.
Uiteindelijk hadden we ons besluit genomen en bestelden we de nieuwe rib bij de
Nederlandse Highfield importeur binnen de Benelux. De taal en zijn kennis over
het product was doorslaggevend temeer ook daar het transport tot in de haven
van Cagliari in Sardinië via de verkoper werd geregeld.

Gezien de ANWB Waterkampioen de Highfield de beste rib van
het jaar koos, waren we overtuigd een prima product te hebben aangeschaft.

http://www.anwbwatersport.nl/waterkampioen/weblogs/achter-de-schermen/waterkampioen-test-ribs.html

In de meimaand zijn we onze nieuwe rib gaan gebruiken. Ik
vond het al vreemd dat er dagelijks wat water onder de dubbele vloer stond maar
zag als enige oorzaak de sluitdop van de bilge-uitlaat. Een kleine bilgepomp
lag nog in de Cosi en deze bouwde ik in. Met een druk op de knop was het water
snel weg en probleem opgelost. In Santa Ponsa vond ik een nieuwe sluitdop, doch
het probleem bleef bestaan.

Steeds kwam er meer en meer water in het bootje, ook bij
niet varen als de rib in het water lag.
Het moment voor een serieus onderzoek was aangebroken doch ik kon het
niet lokaliseren.

Na contact met de Nederlandse importeur en het probleem
uitgelegd te hebben vroeg hij mij om de dinghy op het droge te leggen en te
kijken of er langs de rubbers een lasnaad zou gelost zijn.

Ik trok het bootje omhoog aan de davits en wachtte af. Geen
lekje te bespeuren, geen losgekomen naad, niets te zien. Nog meer onderzoeken
volgden maar verdere hulp van de invoerder/verkopen kon ik niet verwachten.

Een maand verder kwam de oorzaak aan het licht. Binnen in
het bootje, onder de tube ontdekte ik een gebroken lasnaad van twee centimeter
en een scheur naar de binnenkant toe. Foto’s werden doorgezonden naar de
Benelux importeur. Er werd gecorrespondeerd via telefoon en email. De
ontevredenheid steeg . Er werd mij een voorstel gedaan ; De garantie volgende,
dat de Benelux importeur mij een nieuw bootje wilde zenden maar het transport
komt ten mijne laste, 2500 euro alstublieft. Volgens de garantievoorwaarden
mocht ik me wenden tot een geautoriseerde dealer, te Palma de Mallorca, 5 km van mijn locatie.

Persoonlijk contact met detail foto’s leek me het beste. Dus
per taxi naar Palma en foto’s laten zien. Het resultaat van het gesprek was
heel zwak. Een reparatie ziet men niet zitten. Tubes lossen, nieuwe lasnaad
leggen, electrolyse-behandeling en lakken leek hun teveel van het goede. De dealer
uit Palma stuurt mij naar de importeur in Barcelona. Na contact met Barcelona
en foto’s doorgezonden ect , kunnen/willen ook zij niet helpen . Vervolgens werd
ik terug naar Nederland verwezen.

De garantiedienst in Australië (productieland nvdr ) stuurde
ik een afschrift van het hele gebeuren waarop een antwoord volgde dat het niet
kon zijn dat ik mijn bootje naar Nederland hoefde te sturen als er op 5 km
hiervandaan een dealer is, dat men geen reparatie kon uitvoeren ect ect. Uiteindelijk ontving ik een standaard-email
dat het spijtig was van het voorval enz maar dat ik me tot de importeur in
Nederland moet wenden. En daar sta je dan, geen hulp uit Spanje, rest nog
verder doen met Nederland en 2500 euro dokken.

Een hele maand heeft het geduurd en ten allerlaatste voelt
men zich bedrogen. De internationale garantie van Highfield in bullshit. Wij raden
Highfield ten stelligste af !

Sandra en Denis kennen heel het verhaal en opperden
onze verzekering in te schakelen.
Zo heb ik dan toch wat schadevergoeding verkregen . De Highfield werd
particulier verkocht ( De minprijs geeft me nog krampen ! ). Nooit of nooit nog
Highfield en wij zijn niet de enigste. Een Australisch zeiler die wij hier
tegenkwamen heeft dezelfde miserie. De Australiër zegt “Yes man, Made in China”. Ik ben dit gaan opzoeken en inderdaad “Made in China”.



24 augustus 2014 – Santa Ponsa

SY COSI Posted on 24 aug, 2014 15:20:04

Graag zou ik meer inhoud aan de blog willen geven doch we
verblijven dagen en weken op eenzelfde plaats en in herhaling vallen is nu ook niet gewenst. Eénmaal enkele leuke rustige
baaitjes gevonden is het zo makkelijk en zalig op ter plaatse te blijven. We
leren hier zeilgenoten kennen en het sociale leven krijgt een opkikker.

Vandaag 24 augustus genieten we nog in de baai van Santa
Ponsa, twee weken geleden lieten we ons anker hier naar beneden. Mooi weer en weinig deining houden ons
vast in het helblauwe water. Weinig wind en felle zon houden ons onder de
bimini of in het water.

Peter en Ulrike zijn al een week geleden vertrokken en
liggen met hun schip in Valancia. Ondertussen hebben we kennis gemaakt met een
leuk stel uit Zwitserland, Wilhelm en Nadia. Toffe mensen die in November de oversteek met de ARC naar de
Carieb wagen. Hun mooie Hanse 44, genaamd Fortune Cookie, is klaar om de 2500
mijl te overbruggen. Het is interessant om naar de verhalen van voorbereidingen
te luisteren. Zulke lange oversteek vergt training en veiligheid is belangrijk.
Wilhelm kent de knepen en is ook zeilinstructeur. Duiken, skiën, reizen zijn
ook een deel van hun passie en menige avonden werd er uitbundig nagetafeld
zodat ieder zijn verhalen kan bovenhalen.

De dagelijkse bezoeken bij onze buren aan zijn sinds
eergisteren nog interessanter geworden. Onze goede vrienden Denis en Sandra
zijn met hun laatste nieuwe kapitaalsvermindering hier toegekomen. Te mooi om
naar te kijken, een prachtige splinternieuwe Beneteau Oceanis 55 schittert
onder de Palmese zon. Een super zonnebril is nodig om de glinstering van het
opgeblonken oogverblindende polyester te aanschouwen. Prachtig, proficiat Denis
en Sandra, nu er nog van genieten, zo veel jullie kunnen. Ook het ShipShop team
hoort in de blog thuis. Alles wat ik hoor is lof over Jeanke, Pasale en de hele
crew. Ship Shop heeft onder hun gekende full service een pracht van een schip
met volle professionele liefde afgeleverd, dat “den bakker” het heeft
gesproken.

Nu vliegt de tijd voorbij. De maand september is opgevuld
met bezoek van enkele goede vrienden, Alex voor een week, daarna Tom en
Kristien tot einde maand. Tom vaart met ons mee naar Sardinië. Dan gaat het snel, half oktober denken
we terug in Cagliari te zijn. We zijn nu 18 maanen onderweg,
onvoorstelbaar, het lijkt of we gisteren uit Zeebrugge zijn vertrokken.



6 augustus 2014 – Palma Nova

SY COSI Posted on 07 aug, 2014 09:22:22


Palma Bay, net voor Palma Nova en Palma de Mallorca, is onze volgende halte. Een ruime baai met veel watersport en voor ons nog
onbekend gebied. Van swell is hier geen sprake, van golven wel. Het lijkt de drukste
baai tot nu toe. Superjachten, jetskie, noem maar op, alles is hier aanwezig.
In de lucht passeert elke minuut een vliegtuigje met reklame voor één of andere
festiviteit. Als je drukte, flair en jetset houdt is het de moeite om eens een
dagje mee te maken.
Maar ook de omgevingen en natuur draagt zijn steentje bij aan een onvergetelijke vakantie. Mooie bloemen, planten en bomen kleuren de natuur.

In Palma
vaart men de Regata Copa Del Rey 2014. Eerst varen we naar de haven van Palma,
een viertal mijl hiervandaan, waar de organisatie van de Copa Del Rey gevestigd
is. Het gedeelte van de haven is toegankelijk en we nemen wat foto’s van nog
aangemeerde wedstrijdschepen. Een klasse zeiljachten vaart wedstrijd aan de
overkant van de baai. Curieus en
met camera in aanslag zetten we koers richting regatta.

Facinerend
om te zien. Niet te schatten hoeveel miljoenen euros zich hier zij aan zij een
weg banen om de eerste te zijn. De prijs van één stuurfout zou ik niet kunnen
bepalen (en betalen). Voorrang wordt er onverbiddellijk genomen, ieder wil de eerste zijn, polyesterschade
komt op de tweede plaats. Onze tijd is beperkt wegens benzinegebrek, zo kunnen we
maar een fractie van de wedstrijd volgen. Nu nog 8 mijl terug naar Palma Nova. Het
was de moeite waard om te zien.
’s Avonds kleurt de avondgloed de hemel weer donker rood. Tijd om wat foto’s te nemen. Morgen beloofd het weer een mooie dag.



26 juli 2014 – San Jordi

SY COSI Posted on 27 jul, 2014 10:26:41

De laatste
weken cruisen we tussen de baai van Palma en San Jordi. Ondertussen kennen we
enkele mooi plekken waar we afhankelijk van de wind en de golven voor anker
gaan.

Onverwachtse
pech is toegeslagen. Dieptemeter, kettingteller en verlichting van een
kaartplotter zijn stukgegaan. Deze gebreken houden ons in de buurt van Palma
waar vele watersportwinkels zijn. In Palma stad was een nieuwe transducer voor handen. Diepte
in het water kunnen we weeral aflezen, het meest belangrijke gebrek was snel
verholpen. Kettingteller en kaartplotter zijn wat anders en houden mij nog
enkele dagen bezig.

De beide
kleine dorpen, Magaluf en Santa Ponsa, waar we regelmatig voor anker gaan staan
vol met hotels, restaurants en bars. Aan het strand toeren de bananaboten en consoorten
volle snelheid tussen op anker liggende boten en door toeristen gehuurde
peddalo’s. Zij trekken hier hun niets van aan en zien geen gevaar in hun wilde
gedrag. Wonder bij wonder dat hier nog geen ongelukken zijn gebeurt.

Wij ankeren
op een ruime afstand van die kermis en kunnen hier veilig in zee zwemmen.

Corine heeft het varen met de Cosi dinghy goed onder de knie. Ze geniet van het zonnetje en ploeterd door de golven.

Ook de Blue
Moon “www.kielwasser.org” blijft niet gespaard van pech. Het lijkt wel aanstekelijk. Een lek
aan hun watermaker blijkt serieus te zijn en zuiver water is een noodzakelijk iets. Op
zee staan er geen tapkranen en in de havens kun je zonder betalende overnachting geen water verkrijgen.
Peter demonteerd de watermaker en na een uur zwoegen in de
kleine warme ruimte komt het geheel eruit. De Blue Moon is voorbereidt om een
wereldreis te maken en heeft zonodig veel onderdelen aan boord. Het geluk lacht
hun toe, het gebartsten lekkende onderdeel hadden ze gelukkig aan boord. Na een
uurtje loopt de watermaker weer op volle kracht en is de spanning voorbij.

Tegen de
avond tovert Ulrike een lekker avondmaal op tafel. Later varen wij met “Captain Corine” aan het stuur naar wal. Slenterend van de warmte bezoeken wij het
toeristich gedeelte van San Jordi. Wat een massa volk.
In een boetiek ziet Corine een nieuw sjakoske en kan het niet laten deze niet aan te schaffen. Eerlijk moet ik toegeven dat het een mooie handgemaakte lederen handtas is. Fier draagt ze even later haar nieuwe aanwinst over de schouder.
In de Irich Pub, met een grote pint Guinnes voor onze neus, luisteren wij naar het live optreden van een Irish band. Heel de pub gaat uit de bol.

Tegen middernacht is het tijd om terug te keren. We varen we door de
donkere baai op zoek naar de Cosi die ergens zonder ankerlicht op ons ligt te
wachten. Het is pikkedonker en heel de baai ligt vol met schepen. Waar is de Cosi?



17 juli 2014 – Porto Colom – San Jordi

SY COSI Posted on 17 jul, 2014 09:43:16

Na meer dan
een maand omgeving “Alcudia” verlaten de ruime baai en ruilen het luie leven in
voor aktie. Peter en Ulrike van de
Blue Moon vergezellen ons. Broer Patrick blijft nog enkele weken genieten in
Alcudia.

De wind
staat bijna perfect en we heisen alle zeilen. Na enkele uren kunnen we een zuidelijker
koers aanvaren langs Cap des Freu. Ondertussen is de wind aangewakkerd en zodat
we scherper aan de wind varen. Enkele licht overslaande golven zorgen voor
verkoeling. Vroeg in de namiddag
gaan we voor anker in de baai van Servera “Bahia de Arta”. Peter en Ulrike hebben
met kennissen hier afgesproken om morgen samen te lunchen. De hotels aan het
strand pronken in de blakende zon, badgasten genieten van het heldere water. Er
staat een lichte deining, echt rustig liggen we niet maar tegen de avond gaat
de wind draaien om uiteindelijk helemaal weg te vallen.

Nu is ons eerste
wekje onze Cosi ontdoen van de zoutkorst. Het overslaande zeewater droogt in de
warme wind snel op en laat een zoutlaag achter. Met de tuinslang aangekoppeld op
ons watersysteem en een emmer met een sopje in aanslag beginnen we aan de taak.
Na een uurke is de klus geklaard en schittert ons scheepje in de zon. De zon
brandt op onze reeds gebruinde huid en we zoeken beschutting onder de bimini.

De volgende
dag, vroeg in de ochtend vaar ik met de dinghy de baai af. Noordwaarts is een
klein haventje dat de naam Port Nou genoemd wordt. De eerste indruk is
prachtig, het lijkt op een miniatuur haventje gevuld met kleine lokale
visserboorjes. Vroege toeristen lopen langsheen de kade en voeren de vissen met
de rest van hun ontbijt. Lanszij
de haven staat één groot hotel, aan de andere kant meerdere restaurantjes en
bars. In de zijstraatjes zie ik vele winkeltjes en enkele kleine supermarkten.
Opmerkelijk een puur toeristisch oord en dat ik ook aan de rekening van de
supermarkt zie.

Na afscheid
van de vrienden van Peter en Ulrike vertrekken we naar Porto Colom, 12 mijlen
verderop. Na enkele uren varen we de beschutte havenkom binnen. Ankerplekjes
zijn hier raar maar met wat geluk vinden we er nog net twee. Nieuwe moorings of
betaalankerboeien hebben weeral veel gratis ankerruimte in beslag genomen, zo’n boeike zou ons 56 euro per nacht
gekost hebben.

Na het
avondmaal aan boord varen we naar de kade. We wandelen we langs de havenkaai,
restaurants en bars stelende show. Het kern van het dorp ligt enkele straten
verder maar dat houden we voor een volgende verkenning.

De volgende
morgen zijn we vroeg onderweg. Cala na cala bekijken we om uiteindelijk aan te
leggen in Cala Mitjana. Deze cala is niet breed, het lijkt meer op een spelonk uitgehouwen
tussen twee rotswanden die na een tweehonderd meter eindigd in een smal
zandstrand. Het water is hemelsblauw en helder. De cala is echter niet breed
genoeg om enkel te ankeren. Om onze schepen veilig aan te leggen droppen we vooraan
het anker, varen met de achtersteven naar de rotswand toe en gooien daar kleine
ankers tussen de rotsblokken. Na een halfuurke hard werken liggen beide schepen
netjes aangemeerd en genieten we van het prachtige uitzicht in de cala. Ondertussen
komen er meer en meer motorbootjes binnengevaren. Aan hun vlaggen en hun
typische bootjes te zien zijn de meeste Spanjaarden die hier hun weekend willen
brengen. Onze schone tijd duurt echter niet lang. Na een tijdje krijgen we
bezoek van de strandwacht en lifegard die al zwemend naar ons toekomt. Hij gaat
niet akkoord met onze manier van aanmeren en vindt deze te gevaarlijk voor zwemmers.
De landvasten naar de rotswand zouden een reddingsoperatie in gevaar kunnen
brengen. Alhoewel we reglementair
aangemeerd liggen halen we voor de goede gang van zaken de touwen en ankers
naar binnen en verlaten de baai.

Op zoek
naar een andere ligplaats varen we enkele calas binnen. Deze zijn niet zo
beschut als Cala Mitjane maar bieden nog plaats. Ons Rocna anker valt neer en na
enkele tellen liggen we muurvast. Peter en Ulrike krijgen met hun Delta anker maar
geen grip. Dus terug anker op en hop naar een volgende baai. Ook daar lukt het
hun niet. Het verschil tussen Delta versus Rocna anker komt hier duidelijk naar
boven. Na tien pogingen lukt het hun nog steeds niet om hun Blue Moon voor
anker te leggen. Zij geven het op en varen terug naar Porto Colom. Wij halen
ook anker op en volgen onze vrienden naar de havenbaai. Na het weekend is het
rustiger en is er meer plaats in de baaitjes om een nieuwe poging te
ondernemen.

Twee dagen
later zijn we weer vroeg onderweg. Porto Colom zuidwaart verlatend komen we in
het natuurpark rond Cap de Ses Salines en Cabrera eilanden terecht. Er staat
geen wind en we motoren op kleine snelheid. De prachtige omgeving met uitzicht
van Caribische stranden doet onze ogen schitteren. De helderwitte stranden rond
San Jordi zijn veilige ankerplekken voor de nu heersende winden. Het duurt niet
lang of ons anker ligt in het helderwitte fijne zand op acht meter diepte.
Alhoewel we de ankers vanop onze schepen door het heldere water zien liggen
duiken we even in het water om nate zien dat de ankers diep genoeg zijn
ingegraven.

Wij zijn
niet alleen. De voormiddag vult de baai met bootjes en toeristen.
Het nu overvolle helderwitte strand is niet meer te zien en is gekleurd door
parasols en duizenden badgasten. Gelukkig zien we het heldere blauwe water nog. Superjachten komen
aanvaren en legen hun laadruimte. Rubberboot, jetskies en grote
luchtmatrassen, alles gaat achteraan hun schip te water. De baai is hier gelukkig vier mijl lang, rust en stilte worden gerespecteerd. Tussen de bootjes wordt er traag
gevaren. De jetskies knallen zeewaarts, parasail of bananaboot varen hier (nog)
niet. Een pracht van een dag, was deze maar eindeloos.



Volgende »